Daarom!



uitzicht over Carcassonne, mei 2010.

Vorig jaar in juni zeiden we dat we onze emigratieplannen naar Frankrijk in de ijskast gingen zetten, we gingen niet.  Te veel beren op de weg, te veel onzekerheden, te veel twijfels over hoe, wat, waar.  Nu, 9 maanden later besluiten we toch te gaan. Deze 9 maanden hadden we schijnbaar nodig, om los te laten. Het beheerste ons leven, gedachten, we stonden ermee op, gingen ermee naar bed.  Time out dus.  Toch bleef het verlangen, ooit als de tijd rijp zou zijn.....maar de tijd is eigenlijk nooit rijp. We leven in het hier en nu, vandaag! Er waren signalen; verhalen van andere Frankrijkbloggers, van spreuken en stille hinten die alleen wij waarschijnlijk willen zien. De gesprekken kwamen weer op gang, de verlangens werden weer uitgesproken totdat Johann vorige week de beroemde woorden zei; Fuck it, we gaan gewoon!. Heerlijk zo'n man. We staan er nu relaxter in, in de beslissing, was alles twee jaar geleden nog nieuw en onbekend, inmiddels zijn we een stuk wijzer, hebben zoveel meer info waar we al dan niet onze voordeel mee kunnen doen. De beren op de weg zijn nu hobbels; laten we die gewoon één voor één nemen. We gaan naar de Languedoc, de streek die ons het meest aanspreekt. We gaan in een straal van 30 km rond Carcassonne wonen, het eerste jaar gaan we een huis huren. Zo duur is dat niet daar, als je je maar een beetje flexibel opstelt. We zijn inmiddels in onderhandeling over een huis. We gaan ons eigen huis hier niet verkopen, de markt is te slecht. Ook de zaak houden we aan, Johann gaat pendelen tussen Carcassonne en Rotterdam, met het vliegtuig heel goed mogelijk en als je goed zoekt niet te duur. De helft van de tijd die hij in Nederland is om te werken kan hij gewoon in ons eigen huis wonen. Ik ga dan in Frankrijk de mogelijkheden onderzoeken van een zaak in Carcassonne, zodat Jo na verloop van tijd kan afbouwen in Nederland. Of we gaan uiteindelijk iets heel anders doen, wie weet, we leven vandaag, weet u nog?  We willen na de zomer, aan het begin van het nieuwe schooljaar over zijn, zodat de meiden gelijk naar school kunnen.  Gelukkig neem ik nog steeds Franse les, en Joëlle heeft zelf aangegeven de draad ook weer te willen oppakken, geweldig. De kids zijn enthousiast, ook Joëlle, wat een pak van ons hart is, 13 jarigen kunnen heel eigen meningen hebben tenslotte. Ik heb telefoonnummers gekregen van verschillende mensen die er wonen en die ons kunnen helpen met scholen e.d, heel erg fijn, op afstand is dat toch wat moeilijker. We hopen in juli, als we twee weken in de Languedoc zijn, alle eindjes vast te kunnen breien zodat we half augustus over kunnen. Ik kan haast niet wachten.

Fuck it, we gaan gewoon!!!!

Pesto.

Nou vooruit, nog eentje dan. Met recept.

Tagliatelle met gehaktballetjes.

Hier een foto van de Tagliatelle die ik van de week heb gemaakt, het is DE favoriet hier in huis, zelfs van dochter Dèmi, die dus eigenlijk niets lust. Dat wil wat zeggen dus. De bedoeling is dat ik het recept erbij ga plaatsen, als ik tijd en zin heb . Dus hier alvast een lekker makertje.

Oke, oke, klik hier voor het recept!

Beroemd!

Beroemd wordt ik...wereldberoemd! Nee hoor, grapje, maar ik kreeg vandeweek mijn maandelijkse fototijdschrift Zoom binnen en tot mijn verbazing stond er een door mij gemaakte foto in! Daar hadden ze me een paar maanden geleden al over gemaild, maar ik dacht dat t niet door ging. Zit ik gewoon lekker op de bank met een peuk en koffie, eindelijk even tijd na een hectische week, en floep! Zie ik de foto voorbijkomen. En nog wel een zelfportret gemaakt in een melige bui....Mijn eerste publicatie......Wel heel gaaf!
Dit is 'm dan....

Vooruit, nog eentje dan.

(Gewoon omdat ik het zo mooi vind om dit soort dingen te fotograferen.)

(klik de foto om te vergroten)

Zomaar wat moois.

(klik op de foto om te vergroten)





In mijn achtertuin....

Lekker koud.

Jongens wat is het koud he? Lekker koud vind ik, als je er niet in moet werken of te lang moet lopen. Levert ook wel mooie plaatjes op, zoals rijp op blaadjes. Ik heb een pallet eikenhout besteld voor de houtkachel, dus laat maar komen die kou!

Chagrijn.

Boy,wat kan ik chagrijnig zijn, niet normaal meer. Niet dat ik het nu ben,heaven forbid,maar soms...soms ben ik zo chagrijnig dat ik me voor mezelf schaam, diep schaam. Het komt ook op als kakken,zomaar,zonder -echte- aanleiding.Ik voel dan letterlijk de donderwolk in mijn lijf trekken. Alles moet het dan ook ontgelden, de GVD's donderen door het hele huis en alles wat op mijn pad ligt krijgt een rotschop, -nog net niet man,kinderen en katten, dus  niet gelijk de kinder/dierenbescherming bellen- en alles irriteert me dan,vreselijk. Heerlijk is het dan als er een telefonisch marketing bedrijf belt, die krijgen de wind van voren. Eigenlijk wel zielig, maar ik heb toch niet gevraagd of ze me bellen?? Heel onredelijk, ik weet t. Als ik niet scheld en tier, dan wordt ik stil,heel stil. Je kan tegen me lullen als brugman, er komt geen boe of bah meer uit. Een klein stemmetje in mijn hoofd zegt dan "Doe niet zo lullig, get over it" maar een ander, sterker stemmetje zegt: "krijg de kolere". Als ik ongesteld moet worden is het nog erger, maar dan voel ik me vooral heeeeeel zielig, zo van niemand houdt van me en ik ben totaal nutteloos en iedereen is tegen me en ik ben dik en lelijk en BOEHOEHOE......triest. Dus bij deze voor alle mensen die het zo af en toe (hebben) moeten ontgelden: SORRY!!!

Talent.

Ik heb er zo'n bewondering voor; mensen met talent. Echt talent, zoals schrijven, zingen, koken, schilderen. Of gewoon het talent goed te kunnen luisteren, echt luisteren.-ik luister wel, maar heb de irritante gewoonte ineens iets over dat onderwerp te melden te hebben- Ik bezit geen grote talenten, wel kleintjes, zo van; ik kan wat, en doe het leuk, maar ben geen supertalent. De juiste woorden op het juiste verhaal vinden, dat vind ik ook zo'n talent, ik heb dat niet. Je hoort en leest soms verhalen, bijvoorbeeld op blogs, en dan plaats iemand daar zulke mooie, rake woorden op, dan denk ik, sjesus, waarom kom ik daar niet op?? Ik stuntel maar wat woordjes, welgemeend, daarnietvan, maar niet zo mooi,zo poëtisch bijna, als een ander dat kan. Zingen,ook zoiets, dat zou ik ook graag kunnen, maar ja, met een mooie stem wordt je geboren, en dat ontwikkel je dan. Bij mij kun je ontwikkelen wat je wilt, mooi zal mijn whiskey-nicotine-gekraak nooit of te nimmer worden. Dat belet me overigens niet om te zingen, ik ben gek op muziek, en met oud & nieuw doe ik -onder invloed van de nodige alcohol- gewoon mee met de karaoke. (vandaar dat mijn buren trouw iedere oud & nieuw niet thuis zijn). Ze zeggen dat ieder mens een talent heeft, ben toch eens benieuwd wat de mijne dan is?? En wat is de jouwe??

Bloggen.

Raar iets eigenlijk, bloggen. Je leest mee in het leven van allerlei mensen die je gewoon helemaal niet kent, en mensen die jou gewoon helemaal niet kennen lezen mee in jouw leven. Wat schrijf je wel en wat schrijf je niet? Ik merk dat ik toch wel afweeg wat ik neer zet, tenzij ik een -wat-kan-mij-het-schelen bui heb. Dan schrijf ik wat ik denk. Ik "fiets"ook wel eens langs vreemde blogs, gewoon het knopje volgende blog linksbovenaan de pagina klikken. Heel divers wat je daar allemaal tegen komt, voetbalteam blogs, hondenblogs, scrapbookblog, kookblog en personalblogs. Leuk om te doen hoor, zo leer je nog eens wat -of niet-.Gek is ook dat ik de hele dag door denk, -jaja, dit blondje denkt-en dan heb ik zoiets van "leuk voor mijn blog" om het vervolgens weer te vergeten....Enfin, dit keer een blogje over bloggen dus. met een bakkie thee erbij.

Herfst Taart.





  Zo belachelijk simpel, maar zo lekker.

Nodig voor de kruimels:

• 225 gr bloem
• 115 gr boter
• 100 gr (bruine) suiker
• mespuntje zout

Nodig voor de vulling:

• 3 appels
• 3 peertjes
• 150 gr bramen
• 3 eetlepels (bruine) suiker
• geraspte citroenschil van 1 citroen
• citroensap van halve citroen

Verwarm de oven voor op 200.
Doe alle ingrediënten van de kruimels in een schaal, en wrijf met je vingertoppen de boter, bloem, zout en suiker tot het kruimelig wordt.
Vet een ovenschaal of bakblik in en doe het fruit erin.
Strooi de 3 eetlepels suiker, de citroenschil en het citroensap over het fruit, schud de schaal even en plaats hem ongeveer een half uur in de oven, tot de kruimels gelijkmatig goudbruin van kleur zijn.

Je kunt de taart warm, lauw of koud eten, en geef er rustig wat slagroom of mascarpone bij.
Gebruik elk fruit wat je lekker vind, of alleen appels of peren, ook goed. Varieer ook maar eens met wat kaneel, of rozijnen. De enige grens is je eigen fantasie.
 Eet smakelijk!

Opnieuw beginnen.

Soms moet je een nieuwe start maken. Dat kan met iets nieuws beginnen, of met iets ouds opnieuw beginnen. Ik heb bijna 8 jaar lang een nagelstudio gehad, een kleintje, waar ik zelf werkte. Best wel succesvol, ik was gespecialiseerd in nailart en naildesign, het versieren van de nagels met kleine schilderijtjes, handgemaakte 3-d bloemetjes, steentjes en kraaltjes. Ontzettend leuk werk, ik had klanten vanuit heel nederland, en gaf regelmatig cursussen en workshops, ook in het buitenland. Anderhalf jaar geleden was ik het zat, de drukte van een startende tattooshop, het onderhouden van boekhouding, websites, bestellingen, nagelklanten en cursussen en daarbij nog een huishouden en kinderen werd te veel. Dus stopte ik met de nagelstudio. Maar na mijn hartinfarct vorig jaar kreeg ik het rustiger, leerde delegeren, en nu is het tijd om mijn passie weer op te pakken.

Ik kan niet zonder creatief bezig zijn, ik ben geen huisvrouw-materiaal, raak in een dip van was opvouwen en stofzuigen, begrijp me goed, ik doe het wel, maar wordt er niet gelukkig van -wie wel-. Dus ga ik er voor, ik heb al mijn spullen nog, en in de shop is genoeg plek om weer mijn eigen plekje te maken, ik kan niet wachten!

Urbex.

Ik krijg regelmatig de vraag wat nou precies urbex is, logisch, want ik wist het eerst ook niet. Urbex is de afkorting van urban exploring, wat vrij vertaald betekent het ontdekken van plekken die verlaten en/ of vervallen zijn. Het is voor mij een vorm van fotografie die me erg aanspreekt -lees verslavend is- , vanwege de spanning, de sfeer en de kick van het zo mooi  mogelijk fotograferen van zo'n plek.

Het zijn bij voorkeur oude fabrieksgebouwen, winkels, kastelen, maar ook huizen en boerderijen die liefst al jaren verlaten zijn die in aanmerking komen als urbex locatie. Mijn voorkeur gaat uit naar residentiele gebouwen, mijn nieuwsgierigheid wordt altijd zwaar geprikkeld op zo'n plaats, wie woonde hier? Waarom zijn ze vertrokken en hebben alles zo achtergelaten? Welk drama of welk geluk heeft zich hier afgespeeld? Soms kom ik in een oud verlaten huis waar de glazen nog op tafel staan en de theedoeken gestreken in de kast liggen, geweldig. Helaas zijn er in Nederland weinig van dit soort locaties, alles word hier zo snel mogelijk met de grond gelijk gemaakt om vervolgens een nieuwbouwwijk o.i.d. te bouwen, of het wordt gerenoveerd. Gelukkig zijn er in België en Frankrijk nog wel van dit soort plekken, en ga ik iedere vakantie op zoek naar zo'n verlaten gebouw, vaak met succes.

Probleem is wel dat je er eigenlijk niet naar binnen mag, -het blijft privé terrein- maar het risico van een 50 euro boete neem ik op de kop toe. Ik verniel niets, breek niets open, ik zoek een ingang, en vaak kan ik gewoon door een open voordeur naar binnen. Het kan erg gevaarlijk zijn op zo'n urbexlocaties, denk aan instortingen, verrotte vloeren en schadelijke stoffen. Maar dat maakt het ook wel weer erg spannend...

 Er bestaat best veel urbex fotografen, en altijd zijn we op zoek naar nieuwe locaties. De adressen van deze locaties worden niet prijs gegeven, om plunderaars, vandalen en krakers op afstand te houden.Vaak staan er nog meubels en andere persoonlijke spullen van de lang verdwenen eigenaars. Eigenlijk willen we het verleden vastleggen voordat de natuur het gebouw volledig overwoekerd en teruggenomen heeft. Het credo onder urbexers is: 

Take nothing but pictures, leave nothing but footprints....

(voor suggesties in jouw buurt voor mooie urbex locaties: mail me even privé! mizzel@live.nl)

In France...

Zo, daar zit ik dan, in Frankrijk, op een trapje voor een huisje, in de heuvels, laptop op schoot. Eindelijk even tijd om te bloggen. We hebben veel gezien, gedaan en gesproken deze week. Afgelopen maandag op huizenjacht, erg leuk, en erg uiteenlopend, we hebben hele oude huizen gezien, op schitterende locaties, en hele nieuwe op niet zulke mooie plekjes. Wel goedkoop. Je betaald hier voor een vrijstaand huis met stukje grond zo rond de 500 euro per maand huur, dus da's niet veel. Vergeleken met Holland dan he? We hebben verschillende Nederlanders gesproken die hier al een tijd wonen en werken, mensen van een camping, mensen die huisjes verhuren en mensen met chambre d'hotes. Allemaal in de Morvan. Ervaringdeskundigen op hun gebied. Wat sterk naar voren komt is dat geen van allen spijt hebben van de stap om naar Frankrijk te emigreren, ondanks dat sommigen wel met tegenslag te maken hebben gehad. We zijnook het restaurant voor een tweede keer gaan bekijken, ondanks dat we er de laatste keer niet zo positief over waren. We vonden dat het een tweede kans verdiende, zonder dat we met een hele entourage kwamen, en zonder gehaast. We hebben nu goed kunnen kijken en praten met de eigenaar, ( jaja, zonder tolk!!), en zijn eigenlijk een stuk positiever. Wat ook meespeelt is dat de eigenaar een flink stuk gezakt is met de vraagprijs, het klinkt nu al een stuk redelijker, hoewel we weten dat er nog wel wat af kan, en aangezien we niet op een schopstoel zitten kunnen we rustig afwachten en eventueel onderhandelen. De kids zijn natuurlijk voor het eerst in de Morvan en ik sta er versteld van hoe positief vooral Joelle is! Ze ziet het helemaal zitten en gaat liever gisteren al verhuizen....zo cool....We hebben lekker de omgeving kunnen verkennen, allerlei dorpjes en stadjes bezocht, zitten vissen aan het meer, (niks gevangen), lekker gegeten en mooi weer gehad, met af en toe een buitje. Goed voor het groen zullen we maar zeggen.

We zijn ook nog in een -dacht ik- verlaten kasteel geweest en daar heb ik flink wat mooie urbex foto's kunnen maken, alleen toen we de volgende dag weer terug gingen om nog eens te kijken bleek het dus niet zo onbewoond...foutje, bedankt.....( Maar die foto's heb ik lekker toch al, hihi) Onbegrijpelijk dat er mensen in zo'n rotzooi kunnen wonen, maar schijnt vaker voor te komen op het Franse platteland....Anyway, genoeg weer voor vandaag, ik ga nog een lekker bakkie koffie maken en een peuk doen, (jaja, nog steeds) ik spreek jullie laterzzzzz!

Clafoutis

Gisterenavond clafoutis gemaakt, Frans en erg lekker.
Klik HIER voor het recept!

Zoete Liefde

Vandaag oogstte ik zoete liefde. De grote aardbeienplant die ik voor moederdag van Danny en Appie kreeg wierp vandaag haar eerste vrucht af. Verstopt aan de achterkant hing ze rustig te wachten tot ze ontdekt werd, en stiekem grinnikte ze, omdat ze wist dat ze er bizar goed uitzag. De anderen, die nog ietwat groen van jaloezie naar haar keken hadden hun praatjes al klaar; "Kijk ze nou hangen, die denkt ook dat ze heel wat is!" Maar het deerde haar niet. Zij wist dat ze bijzonder was, speciaal, en dat ze geroemd zou worden om haar weelderige vorm, de juiste rondingen op de juiste plaats, en dat Moeder natuur haar gunstig bedeeld had. Ze kon niet wachten ontdekt te worden, zodat de wereld zou zien wie ze was, in al haar glorie...

Een hartvormige aardbei, uit een moederdag cadeau, die kon ik niet zonder meer in mijn mond steken en wegkauwen, hier moest iets mee gedaan worden, dit moest ik delen. Bij deze. (Ze was heerlijk overigens)

Werkelijkheid.

Langzaam begint het tot me door te dringen. We gaan naar Frankrijk.We gaan emigreren, verhuizen, het roer omgooien, een ander leven beginnen. Was het eerder nog wat onwerkelijk, een droom, nu is het echt. Het is moeilijk uit te leggen, maar eerst was het een plan, een idee, een misschien. Nu word het werkelijkheid, we zijn bezig met regelen, verkopen, uitzoeken en lijstjes maken. Het voelt raar in mijn buik, spannend en eng en opgewonden tegelijk, zo'n gevoel van ECHT? ja ECHT!! Iedereen weet het nu ook, en de reacties zijn geweldig, zelfs de kassadames bij de Albert heijn spreken me erop aan, leuk! We hebben er zo'n vreselijke zin in, als het kon gingen we volgende week al. Wat staat ons te wachten? Ik weet het niet, maar dat maakt het juist zo leuk, zo spannend. Het kan nog wel even duren, moeten ons huis verkopen, dat is ons belangrijkste ding, maar we kunnen ook verhuren mocht de verkoop te lang duren. De zaak daar hebben we genoeg gegadigden voor, daar voorzie ik geen problemen mee. En dat is belangrijk, want daar moeten we de hele reutemeteut mee financieren. Ik ben zooooo benieuwd hoe het pand er van binnen uitziet, hoeveel er nog van de inboedel van het voormalig hotel er over is. Het lijkt me super er een gezellig chambre d'hotes (bed en breakfast) van te maken, met oude Franse meubeltjes en spulletjes. Leuk ook om weer een tattooshop te starten, op een totaal andere plek dan bij een grote stad. Nog 3 weekjes dan gaan we kijken........

De Morvan.

Hoe staan we er nou eigenlijk voor. Awel, in de Morvan - Nievre- zijn we meer dan welkom. We hebben eventueel de mogelijkheid om onder volledige steun en begeleiding een bedrijf over te nemen. Het gaat om een lopende tabac en alcohol winkel, ( lachen he, een hartpatiënt en bronchitis klant die samen een tabacswinkel gaan beginnen, terwijl ze volgende week een laserbehandeling ondergaan om toch maar eindelijk de peuk voorgoed vaarwel te kunnen zeggen,) die in het verleden ook dienst heeft gedaan als hotelletje en restaurantje, en waar dit opnieuw kan worden opgestart. De tabaccerie -is dat een woord?- draait zoals gezegd nu nog steeds, en is de enige in de wijde omgeving. De huidige eigenaar gaat met pensioen, en zoekt een opvolger. Er is een appartement, het hotelletje, (4 kamers) een restaurantje, nog wat kamers en 2 schuren, plus een stukje grond dat dienst kan doen als terras. Ik heb al een aantal malen met het contactpersoon gesproken, en gevraagd of er eventueel een kleine motorcamping (met tattooplekje offcourse) aan kan worden gekoppeld, en dat wordt toegejuigd. Nu ken ik de Morvan in z'n geheel niet, en heb dus op het internet diverse fora geraadpleegd over o.a. het klimaat, de bevolking, de streek etc. De berichten zijn erg verschillend; Er wordt gesproken over veel regen, erg veel Nederlanders, en een stugge, vooral werkloze plaatselijke bevolking,( Fransen), die de Hollanders met de nek aankijken. Hmmm. Wat nu. Ik wil natuurlijk wel een beetje lekker weer, voor (veel) regen kan ik ook hier blijven. En het is ook wel prettig als je de bevolking kan leren kennen, zonder dat ze al een mening over je hebben. Mijn vraag aan u, geëerde lezer: Wat weet u van de Nievre? Kent u daar mensen? Of het klimaat? We zullen er natuurlijk heen gaan om te kijken, maar ik hoor graag ervaringsdeskundigen aan het woord.
---------------------------UPDATE--------------------------------- Zojuist telefoontje gekregen dat dit project is verkocht, maar een ander, nog leuker project aangeboden gekregen!! Ik houd u allen op de hoogte, spannend he?

De feiten.

Stap 1 is genomen, de 20ste wordt ons huis getaxeerd! Dit voelt als een grote stap omdat het het eerste tastbare is wat we doen om te kunnen emigreren, en het voelt eigenlijk best lekker. Ik ben benieuwd wat hij zegt, we hebben best veel aan het huis gedaan in 3 jaar, maar er zijn nog wel wat puntjes...vooral wat afwerking betreft....en natuurlijk de huizenmarkt zoals tie nu is....we zien wel.

Wat gaan we nu eigenlijk doen? We hebben 2 opties. De meest simpele is ons huis hier verkopen,een huis huren in de buurt van Carcassonne, heen en weer naar Holland om te werken, en dan uiteindelijk een shop in Carcassonne en een huis kopen.
Optie 2 lag in de brievenbus bij thuiskomst vorige week.Folders van de Morvan die ons uitnodigen vooral in hun streek te komen wonen/werken, want ze zoeken dringend jonge gezinnen daar vanwege de vergrijzing en de leegloop van jonge mensen. Je kunt er voor (weinig) geld een bestaand bedrijf overnemen, of investeren in allerhande projecten. Uit nieuwgierigheid toch maar eens de site gechecked en wel een interesant project gezien, waar een leuke motorcamping van te maken zou zijn. Even gebeld, en ja hoor, je hebt natuurlijk veel geld nodig, doekoes, money. Eigen inleg zo'n 40.000 euro. Da's overname kosten he, geen koop van een huis, nee alleen overname. Niet leuk meer. Zou het anders best hebben zien zitten. Ik wil heus niet voor een dubbeltje op de eerste rij, maar baal wel dat veel leuke dingen alleen weggelegt zijn voor mensen met wat geld. Beetje jammer. Ik weet dat wij van zo'n project een succes kunnen maken, we hebben de shop ook van de grond gekregen door hard werken en zonder 1 cent te lenen.

Anyway. Dat zijn dus de opties. Food for thought.