Onderwijs in La Douce

De opwinding van de beslissing te gaan emigreren is weer een beetje gezakt, en we zijn weer over gegaan tot de orde van de dag. Er moet tenslotte brood op de plank. Over een paar daagjes vliegen we met z´n vijven naar carcassonne, gaan het huis proberen, en een ander huis bekijken in hetzelfde dorp. We hebben via de mail nog een aanbieding gekregen, ten zuiden van Carcassonne, mocht het dorp dus niets zijn dan kunnen we altijd daar nog kijken, keuze genoeg zou ik zo zeggen. Ook de scholen gaan we volgende week een bezoek brengen, erg spannend allemaal, vooral omdat school het enige is waar ik van wakker lig, en dan met name voor dochter Zoë. Zoë is geboren met een aantal serieuze hartafwijkingen, en door schuld van mijn toenmalige huisarts was dat bijna te laat ontdekt, Zoë was er bijna niet meer geweest. Daardoor heeft ze heel erg slecht gelegen, en is er hoogstwaarschijnlijk een lichte hersenbeschadiging opgedaan. Als je ze nu ziet, zie je een leuke, spontane, vrolijke meid, een echte spring in t veld, het gaat lichamelijk heel erg goed met haar, al staat ze wel onder jaarlijkse controle van de cardioloog. Zoë zit hier in nederland op speciaal onderwijs. Ze kan wel leren maar ze heeft gewoon meer tijd nodig om de dingen op te slaan. Haar IQ is aan de lage kant zullen we maar zeggen. Mijn zorgen gaan dus over het feit of het handig is Zoë op de dorpsschool van 16 leerlingen te doen, samen met zusje Dèmi van 7, of toch maar te zoeken naar ander, speciaal onderwijs in Carcassonne, als dat er uberhaupt is...Allemaal belangrijke dingen om te bespreken op de school volgende week. Als het goed is gaat er iemand mee naar de school die vloeiend Frans spreekt, ik vind dit te belangrijk om met mijn steenkolen Frans te doen. Ik twijfel niet aan onze beslissing, maar mijn moederhart maakt zich gewoon wat zorgen, terwijl datzelfde moederhart weet dat het voor de kids een veel gezonder, veiliger en leuker leven gaat worden daar in La Douce. We moeten alleen "even" door de doorstart heen!

Daarom!



uitzicht over Carcassonne, mei 2010.

Vorig jaar in juni zeiden we dat we onze emigratieplannen naar Frankrijk in de ijskast gingen zetten, we gingen niet.  Te veel beren op de weg, te veel onzekerheden, te veel twijfels over hoe, wat, waar.  Nu, 9 maanden later besluiten we toch te gaan. Deze 9 maanden hadden we schijnbaar nodig, om los te laten. Het beheerste ons leven, gedachten, we stonden ermee op, gingen ermee naar bed.  Time out dus.  Toch bleef het verlangen, ooit als de tijd rijp zou zijn.....maar de tijd is eigenlijk nooit rijp. We leven in het hier en nu, vandaag! Er waren signalen; verhalen van andere Frankrijkbloggers, van spreuken en stille hinten die alleen wij waarschijnlijk willen zien. De gesprekken kwamen weer op gang, de verlangens werden weer uitgesproken totdat Johann vorige week de beroemde woorden zei; Fuck it, we gaan gewoon!. Heerlijk zo'n man. We staan er nu relaxter in, in de beslissing, was alles twee jaar geleden nog nieuw en onbekend, inmiddels zijn we een stuk wijzer, hebben zoveel meer info waar we al dan niet onze voordeel mee kunnen doen. De beren op de weg zijn nu hobbels; laten we die gewoon één voor één nemen. We gaan naar de Languedoc, de streek die ons het meest aanspreekt. We gaan in een straal van 30 km rond Carcassonne wonen, het eerste jaar gaan we een huis huren. Zo duur is dat niet daar, als je je maar een beetje flexibel opstelt. We zijn inmiddels in onderhandeling over een huis. We gaan ons eigen huis hier niet verkopen, de markt is te slecht. Ook de zaak houden we aan, Johann gaat pendelen tussen Carcassonne en Rotterdam, met het vliegtuig heel goed mogelijk en als je goed zoekt niet te duur. De helft van de tijd die hij in Nederland is om te werken kan hij gewoon in ons eigen huis wonen. Ik ga dan in Frankrijk de mogelijkheden onderzoeken van een zaak in Carcassonne, zodat Jo na verloop van tijd kan afbouwen in Nederland. Of we gaan uiteindelijk iets heel anders doen, wie weet, we leven vandaag, weet u nog?  We willen na de zomer, aan het begin van het nieuwe schooljaar over zijn, zodat de meiden gelijk naar school kunnen.  Gelukkig neem ik nog steeds Franse les, en Joëlle heeft zelf aangegeven de draad ook weer te willen oppakken, geweldig. De kids zijn enthousiast, ook Joëlle, wat een pak van ons hart is, 13 jarigen kunnen heel eigen meningen hebben tenslotte. Ik heb telefoonnummers gekregen van verschillende mensen die er wonen en die ons kunnen helpen met scholen e.d, heel erg fijn, op afstand is dat toch wat moeilijker. We hopen in juli, als we twee weken in de Languedoc zijn, alle eindjes vast te kunnen breien zodat we half augustus over kunnen. Ik kan haast niet wachten.

Fuck it, we gaan gewoon!!!!

Gaan we wel of gaan we niet?

Al een paar dagen loop ik erop te broeden, op dit stukje. Ik ben dit blog ooit begonnen als Frankrijk-emigreren-blog, en wil het ook als dusdanig afsluiten. Voor eventuele geïnteresseerden en andere trouwe lezers. Wij gaan dus niet naar Frankrijk emigreren. Meer dan een jaar zijn we bezig geweest met kijken wat onze mogelijkheden zijn, waarnaartoe en wat te doen. Ik heb veel geleerd, heel veel. Ik riep altijd dat we ons beroep overal ter wereld konden uitvoeren, maar dat is niet zo, het Franse platteland zit echt niet te wachten op tatoeërders. Bijna hadden we ons een hotelletje in de maag laten splitsen, weken we erg veel af van ons originele plannen, ook wat betreft de streek waar we eigenlijk heen wilden. Je wordt meegenomen in je eigen enthousiasme, je droom om op een idyllisch plekje in Frankrijk te vertoeven en je eigen groenten te eten en de zon achter de bergen te zien verdwijnen. Die  mooie plek op het platteland is heel goed haalbaar, als je automonteur, klusser, onderwijzer Frans of bakker van beroep bent,via internet je geld kunt verdienen, een bekende hebt die al een tijdje in het Franse vertoefd, of een lekker pak geld achter de hand hebt. Verder is het handig als je een goed verkoopbaar huis in Nederland hebt, bij voorkeur gekocht in de guldentijd, dan heb je een leuk startkapitaaltje. Ik ben niet bitter geworden, in tegendeel, wel veel realistischer. Ik ben nog steeds verliefd op Frankrijk, droom nog steeds van een huis en werk in het zuiden, maar besef dat zo'n droom verwezenlijken heel wat voeten in de aarde heeft, in ons geval. Ik ben met andere ogen naar Nederland gaan kijken, naar wat we hier hebben, kunnen, achter zouden laten. Ik ben mijn familie meer gaan waarderen, onze tradities gaan respecteren, meer gaan genieten van onze kleine geneugten. Natuurlijk zijn er ook nog de irritaties die mij toen deden beslissen weg te gaan, ik voel me nog steeds ingeblikt, bekeken, beoordeeld, maar geniet dan des te meer van de Franse vakanties die we zoveel mogelijk zullen blijven vieren. Ook een verrijking zijn de Franse lessen die ik nu al een jaar heb, en zal blijven volgen, wat een genot om me verstaanbaar te kunnen maken in de plaatsen waar ik heen ga en ben geweest. Ik ben dankbaar voor de ontmoetingen die ik heb gehad op onze weg naar onze voorgenomen emigratie, de mensen die we hebben gesproken, de plaatsen die we hebben gezien, het kijkje in de keuken van het Franse leven, de tradities, omgangsvormen, eetgewoonten. Er is ooit iemand die heeft gezegd: "het is niet het doel maar de reis " ofzoiets, en zo voel ik het ook. Het was een reis, een mooie, leerzame reis, die eindigde thuis. Gaan we dan helemaal nooit emigreren?  You never know. Never say never. Viva La France.

P.S: vind je het leuk mij te blijven volgen? Dan kun je me voortaan HIER vinden!

Tranen.

Vanochtend las ik een stukje bij zuster Klivia. Het ging over huilen. Er is muziek waar ik van ga huilen. Deze klassieker van Edith Piaf bijvoorbeeld. Tranen. En metershoog kippevel. Waarom? Misschien is het de tragiek in haar stem, of het nog tragischer leven dat ze heeft gehad, of de tekst. Ik weet het niet precies, maar dit roert mij. Als ik dood ga moet dit op mijn begrafenis worden gespeeld, niet erg origineel, maar het slaat op mij.Tís maar dat u het weet.

Chagrijn.

Boy,wat kan ik chagrijnig zijn, niet normaal meer. Niet dat ik het nu ben,heaven forbid,maar soms...soms ben ik zo chagrijnig dat ik me voor mezelf schaam, diep schaam. Het komt ook op als kakken,zomaar,zonder -echte- aanleiding.Ik voel dan letterlijk de donderwolk in mijn lijf trekken. Alles moet het dan ook ontgelden, de GVD's donderen door het hele huis en alles wat op mijn pad ligt krijgt een rotschop, -nog net niet man,kinderen en katten, dus  niet gelijk de kinder/dierenbescherming bellen- en alles irriteert me dan,vreselijk. Heerlijk is het dan als er een telefonisch marketing bedrijf belt, die krijgen de wind van voren. Eigenlijk wel zielig, maar ik heb toch niet gevraagd of ze me bellen?? Heel onredelijk, ik weet t. Als ik niet scheld en tier, dan wordt ik stil,heel stil. Je kan tegen me lullen als brugman, er komt geen boe of bah meer uit. Een klein stemmetje in mijn hoofd zegt dan "Doe niet zo lullig, get over it" maar een ander, sterker stemmetje zegt: "krijg de kolere". Als ik ongesteld moet worden is het nog erger, maar dan voel ik me vooral heeeeeel zielig, zo van niemand houdt van me en ik ben totaal nutteloos en iedereen is tegen me en ik ben dik en lelijk en BOEHOEHOE......triest. Dus bij deze voor alle mensen die het zo af en toe (hebben) moeten ontgelden: SORRY!!!

Precies een jaar geleden.

Meestal weet je niet meer wat je deed, precies een jaar geleden, op dezelfde dag. Soms wel. Gisteren was voor mij zo'n dag. Een jaar geleden op donderdag 30 september 2009 ging ik s'morgens naar de kapper, maakte ik s'middags macaroni, en ging s'avonds werken, wenkbrauwen tatoeëren bij een mevrouw. Niets bijzonders zou je zeggen. Maar tijdens het tatoeëren voelde ik me raar worden, een vervelend gevoel op mijn borst, zweterig, pijn in mijn kaken. Had dat zelfde gevoel een paar dagen ervoor, s'nachts in bed ook al gehad. Ik besloot te pauzeren, frisse lucht te pakken. Hielp niet. Dan maar even naar boven, in onze privéruimte, even zitten, hielp ook niet.Dit was niet goed. Ik riep Johann erbij, en vertelde hem wat ik voelde, inmiddels had ik ook een raar gevoel in mijn linkerarm. Johann belde een ambulance. Die had moeite bij ons in de winkelstraat te komen, sleutel van de paaltjes paste niet, en het was koopavond. Dan maar zelf de trap af, de ambulance in. Allerlei prikjes, slangetjes, plakkertjes op mijn blote borst. "Uw vrouw heeft waarschijnlijk een hartinfarct". Johann werd bleek. "Ze moet onmiddellijk naar het ziekenhuis". Ikzelf vond het wel prima, het drong niet zo door. Vanuit het ziekenhuis Spijkenisse moest ik direct door naar het Erasmus, Rotterdam. Johann zou achter de ambulance aanrijden, Ik zag tranen in de ogen van mijn grote, sterke man, tranen, die had ik nog nooit bij hem gezien. Nu werd ik bang.
In het Erasmus ging het snel, bloed prikken, pilletjes slikken. Op de operatietafel, alles bij bewustzijn. Slangetje in mijn lies, gekriebel en gefladder in mijn borst. Alles draait in mijn hoofd en ik ben weg. Dan word ik van heel diep zwart weer terug getrokken, en ik voel paniek, waar ben ik??  Overgeven. Dan ben ik klaar,het stentje is geplaatst, het adertje weer open. Ik ga terug naar een kamertje. Whats kebeurt. Mag mijn rechterbeen niet bewegen, vanwege dat dingetje in mijn lies. Ik voel me goed, zelfs een beetje melig. Daar komen Johann en mijn grote kids, bleke gezichtjes, grote schrikogen, tranen. Hallo, ik ben er nog, ik probeer vrolijk te doen, besef niet dat ik een hartstilstand heb gehad, dat vertellen ze me net. Het dringt nog niet echt door. Ik mag weer terug naar Spijk. Het is inmiddels 1 oktober, ergens laat in de nacht. Ik moet om het kwartier plassen, de broeder duwt dan zo'n kouwe pot onder mijn derrière, fijn. Naast me piepen allerlei piepjes, in mijn borst voel ik nog gefladder, alsof er een zwerm vlinders krijgertje speelt, kan dat geen kwaad? Ik slaap slecht, mede doordat ik mijn been niet mag bewegen. Die dag komen ze allemaal, de lieverds, mijn ouders,mijn man, kinderen, vriendin, mensen die zijn geschrokken, die van me houden. Hoe het gaat? Ik weet het niet, ik ben bang. Durf mijn ogen niet goed dicht te doen, bang dat ik niet meer wakker wordt.Op de zaal liggen allemaal oude mensen. Wat doe ik hier, ik ben 44, ik hoor hier niet.
Ik wil naar huis, ik wil douchen, plassen op de w.c. Het mag niet. Ik krijg koffie, -mag dat dan??- Ja hoor dat mag. Alles is anders. Ik ben bang voor de gekste dingen.Zoals voor koffie. Dan gaat je hart toch sneller kloppen?
Na 5 dagen mag ik naar huis. Pillen mee, ik slik er dan 6 stuks, iedere ochtend. Later komt er nog eentje bij, voor mijn maag, die protesteert tegen zoveel stofjes. Thuis val ik in een gat. Ik was ieder dag druk, werken,op de zaak bezig, kids, huishouden. Nu zit ik op de bank. Ik kan amper de trap op en het loopje naar de Appie Heijn, -2 minuten van mijn huis- vind ik eng, ik wordt steeds draaierig, heb zelfs een keer de ambulance laten komen toen ik erg draaierig op de grond ging zitten midden in de marskramer. Paniekaanval. Draaierig door de medicijnen, mijn lijf zijn ze nog niet gewend. Door de hartrevalidatie -ik noem het bejaardengym- krijg ik weer vertrouwen in mijn lijf, ik kan badmintonnen, jeah! Langzaam krabbel ik er bovenop.Lichamelijk dan. Geestelijk voel ik me klote, depressief, nutteloos, ik sta stil. Mijn grootste afleiding is mijn fotocamera, door het park in te gaan en foto's te maken kan ik even alles vergeten.----

donderdag 30 september 2010
---Gisteren controle in het Erasmus. Hartfilmpje prima, bloeddruk oke, 3 buisjes bloed afgenomen, er mag een pilletje af, goed nieuws.Gesprek met dokter, ik weer emotioneel. Ik vertel hem van de 15 kilo die er aan is gekomen, en er niet af wil, het stoppen met roken wat niet lukt, en mijn angsten, nog steeds. Da's nie goed. Hij raad me aan zo snel mogelijk psygologische hulp in te schakelen, dat afvallen en stoppen met roken niet gaan lukken als ik niet goed in mijn vel zit. Dat ik verder moet. Dat ik vast zit. Het is officieel, ik spoor niet. Maar hij heeft gelijk. 6 maanden geleden was mij al anti-depressiva aangeboden, maar dat wil ik niet, ik geloof niet zo in pilletjes om je geestelijk beter te voelen. Ze nemen de symptonen weg, maar genezen doen ze niet. Ik ken mezelf niet meer, ik was altijd zo sterk, kon alles aan. heb al zoveel shit verwerkt, en er alleen maar beter van geworden. En nu, door een stom verstopt adertje, zit ik verstopt, voel ik me schuldig, gevangen in angst, ik, die nooit ergens bang voor was, -okee, wel voor spinnen,- en nu wil ik verder. Het afgelopen jaar was het jaar van het hartinfarct, laat ik dit jaar maar het jaar van de toekomst noemen dan, want ik wil leven, echt leven.

Zaterdag 1 mei,dag 1; Reis & Emotie

De reis was lang, maar verliep goed; om half 5 s'morgens reden we weg uit Spijk, en 2 uur later reden we Frankrijk in. Heerlijk rustig op de tolweg, mooie vergezichten, Wist niet dat er zoveel kleuren groen bestonden trouwens, 2x uurtje gestopt voor een picknik.

De laatste 116 km waren heavy, mede door de vermoeidheid, en het feit dat we de snelweg achter ons hadden gelaten en door de bergen reden, heerlijke (not) slingerweggetjes, maar wel zoooo mooi!
Een van de eerste dorpjes waar we doorheen reden was prachtig, oude huisjes, en overal schitterende bloeiende blauwe druiven langs de gevels en in tuintjes.Prachtige oude hekwerken en scharnieren blauwe luiken gezien, het is omdat we moe waren, anders had ik graag gestopt om foto's te maken. Komt nog wel. Eindelijk kwamen we om half 5 Saint Andre de Najac binnen rijden, een heel klein dorpje, waar we doorheen moesten op zoek naar een landweggetje wat ons zou leiden naar het huisje.
Dankzij de goede beschrijving van de eigenaar vonden we na een paar minuten het huisje.

Mijn god. Wat een plek. Ik kon alleen maar met ingehouden adem om me heen kijken, en genieten van het schitterende uitzicht.
Wat een huisje, een plaatje, kan zo in een glossy voor landelijk wonen, grote struiken geurende lila seringen en blauwe druiven om het huisje,een druivenrank slingerend langs het oude schuurtje,de lavendelkleurige luiken die vrolijk afstaken tegen de natuurstenen muren van het huis. Wat een plek....Normaal gesproken ga ik eerst naar binnen bij een vakantiehuis, het interieur checken zeg maar, nu had ik daar geen behoefte aan, de buitenkant en omgeving was zo geweldig dat ik kirrend en onder het slaken van veel ooh"s en aaah's aan het rondrennen was, als een jong hert (ahem)de kleine leistenen trappetjes rondom de tuin op en af.

Ien bracht me terug op aarde, en we gingen het huis in. Weer ging ik uit mijn dak, wauw, wat een huis! Een middeleeuwse open haard, heel groot, houten vloeren, lichte terra gestukte muren. Een grote woonkeuken met giga eettafel, blauwe geruite gordijntjes in plaats van keukenkastjes....trapjes, nisjes, kleine raampjes, werkelijk een plaatje.Van alle luxe voorzien, maar eerlijk gezegd kan me dat niet zo boeien.

Ik weet niet of het de vermoeidheid was,de lange reis met al zijn voorbereidingen, maar ik werd er zwaar emo van, heb effe lekker mijn tranen laten gaan toen ik een stukje van het huis vandaan was gelopen. Daar sta je dan, op een landweggetje in Frankrijk,in de regen, met een orkest van fluitende, tjilpende en kwetterende

vogels en krekels op de achtergrond, met een adembenemend uitzicht op dampende groene beboste heuvels, de zoete geur van seringen in mijn neus. Dit is mijn droom.

Dit is zo mooi. Zo indrukwekkend. Zo vrij. Het werd me even teveel.

De avond verliep rustig en gezellig, relaxed, de kleintjes sliepen snel na een lekker bad. Dèmi riep in de auto al dat ze nooit meer terug naar Nederland wil. Ze vind het hier zo mooi. Rond 11 uur naar bed, waar ik na het korte nachtje na een paar minuten al in coma was.