Verhuizen...

Als we dan toch aan t verhuizen zijn, dan de blog ook maar! Vanaf vandaag op wordpress, net iets uitgebreider, iets meer mogelijkheden voor mij en u.  Even klikken dan maar?

Café au Lait! weblog over een gezin dat emigreert naar Frankrijk.

Onderwijs in La Douce

De opwinding van de beslissing te gaan emigreren is weer een beetje gezakt, en we zijn weer over gegaan tot de orde van de dag. Er moet tenslotte brood op de plank. Over een paar daagjes vliegen we met z´n vijven naar carcassonne, gaan het huis proberen, en een ander huis bekijken in hetzelfde dorp. We hebben via de mail nog een aanbieding gekregen, ten zuiden van Carcassonne, mocht het dorp dus niets zijn dan kunnen we altijd daar nog kijken, keuze genoeg zou ik zo zeggen. Ook de scholen gaan we volgende week een bezoek brengen, erg spannend allemaal, vooral omdat school het enige is waar ik van wakker lig, en dan met name voor dochter Zoë. Zoë is geboren met een aantal serieuze hartafwijkingen, en door schuld van mijn toenmalige huisarts was dat bijna te laat ontdekt, Zoë was er bijna niet meer geweest. Daardoor heeft ze heel erg slecht gelegen, en is er hoogstwaarschijnlijk een lichte hersenbeschadiging opgedaan. Als je ze nu ziet, zie je een leuke, spontane, vrolijke meid, een echte spring in t veld, het gaat lichamelijk heel erg goed met haar, al staat ze wel onder jaarlijkse controle van de cardioloog. Zoë zit hier in nederland op speciaal onderwijs. Ze kan wel leren maar ze heeft gewoon meer tijd nodig om de dingen op te slaan. Haar IQ is aan de lage kant zullen we maar zeggen. Mijn zorgen gaan dus over het feit of het handig is Zoë op de dorpsschool van 16 leerlingen te doen, samen met zusje Dèmi van 7, of toch maar te zoeken naar ander, speciaal onderwijs in Carcassonne, als dat er uberhaupt is...Allemaal belangrijke dingen om te bespreken op de school volgende week. Als het goed is gaat er iemand mee naar de school die vloeiend Frans spreekt, ik vind dit te belangrijk om met mijn steenkolen Frans te doen. Ik twijfel niet aan onze beslissing, maar mijn moederhart maakt zich gewoon wat zorgen, terwijl datzelfde moederhart weet dat het voor de kids een veel gezonder, veiliger en leuker leven gaat worden daar in La Douce. We moeten alleen "even" door de doorstart heen!

'Allo??

Zo. Ik zit nog na te shaken, maar I did it! Omdat we over 2 weken een paar dagen ons nieuwe huis gaan uitproberen, had ik me bedacht dat t een mooie gelegenheid zou zijn een afspraak te maken met de scholen voor de meiden. Even kijken, praten, voelen hoe de sfeer en reakties zijn aldaar. Netjes gewacht totdat de lunchpauze over zou zijn, en in mijn hoofd het hele gesprek geoefend. Moed bijeengeraapt en bellen maar. Fuck. Antwoordapparaat. Man ratelt er in rap Frans allerlei nummers uit, zo snel dat ik m  echt niet kon volgen, zelfs niet na drie keer terug bellen. Even Paola bellen, mijn Franse lerares. Of zij even het nummer wil bellen, en de opgegeven nummers wil noteren. Zij grapt nog: "Wedden dat ze nu gewoon opnemen?" En ja hoor, ze nemen op.  Dan zelf maar weer bellen. Rare kreukels in mijn buik en klamme handjes. Ik stel me netjes voor en doe mijn verhaal. Hij begrijpt me. HIJ BEGRIJPT ME!!  Ik krijg de principal aan de lijn, en ze laat me even mijn verhaal doen, en vraagt dan met een klein lachje in haar stem: "Zullen we in het Engels verder gaan?" Hallelujah. Dat praat wat makkelijker. Ze legt uit dat Joëlle een test moet doen om te beoordelen in welk niveau ze eventueel komt, en dat er begeleiding is op school voor anderstalige leerlingen, die krijgen extra Franse les. Mooi. We maken een afspraak voor maandag de 19e. Dat is één.  Nu school nummer twee, voor Zoë en Dèmi. Helaas pindakaas, geen Engels hier, maar ik weet er een afspraak uit te persen, in t Frans, jawel,dinsdags om 17.00u. PPppppfffff......De blosjes staan op mijn wangen. Door de telefoon is het toch wel een stuk moeilijker.....

Ons huis in Frankrijk!

Joehoe!!!!!   We hebben een huis!!!!  In augustus betrekken wij het volgende stulpje in Frankrijk:

"Ons" dorp....

"Ons" huis....

"Onze" tuin

"Onze" woonkeuken

 

"Onze" pianokamer

 

"Ons" zwembad

 

"Onze" woonkeuken

 

 

 

 

Wat gebeurt er?

We hebben via een forum voor Nederlanders in Frankrijk contact met een vriendelijke Nederlandse mevrouw wie in een dorp op 17 km van Carcassonne woont, en bevriend is met Engelse vakantiehuis eigenaren in haar dorp. Ze is in bespreking met de eigenaren over het huren van het huis voor langere tijd, de eerste berichten zijn dat de man er zeker niet negatief tegenover staat, maar het dit weekend wil bespreken met zijn vrouw. Het is echt een ontzettend gaaf huis, op een perfecte plek, we hopen dus dat de vrouw een beetje mee wil werken!  Duim je voor ons???

Daarom!



uitzicht over Carcassonne, mei 2010.

Vorig jaar in juni zeiden we dat we onze emigratieplannen naar Frankrijk in de ijskast gingen zetten, we gingen niet.  Te veel beren op de weg, te veel onzekerheden, te veel twijfels over hoe, wat, waar.  Nu, 9 maanden later besluiten we toch te gaan. Deze 9 maanden hadden we schijnbaar nodig, om los te laten. Het beheerste ons leven, gedachten, we stonden ermee op, gingen ermee naar bed.  Time out dus.  Toch bleef het verlangen, ooit als de tijd rijp zou zijn.....maar de tijd is eigenlijk nooit rijp. We leven in het hier en nu, vandaag! Er waren signalen; verhalen van andere Frankrijkbloggers, van spreuken en stille hinten die alleen wij waarschijnlijk willen zien. De gesprekken kwamen weer op gang, de verlangens werden weer uitgesproken totdat Johann vorige week de beroemde woorden zei; Fuck it, we gaan gewoon!. Heerlijk zo'n man. We staan er nu relaxter in, in de beslissing, was alles twee jaar geleden nog nieuw en onbekend, inmiddels zijn we een stuk wijzer, hebben zoveel meer info waar we al dan niet onze voordeel mee kunnen doen. De beren op de weg zijn nu hobbels; laten we die gewoon één voor één nemen. We gaan naar de Languedoc, de streek die ons het meest aanspreekt. We gaan in een straal van 30 km rond Carcassonne wonen, het eerste jaar gaan we een huis huren. Zo duur is dat niet daar, als je je maar een beetje flexibel opstelt. We zijn inmiddels in onderhandeling over een huis. We gaan ons eigen huis hier niet verkopen, de markt is te slecht. Ook de zaak houden we aan, Johann gaat pendelen tussen Carcassonne en Rotterdam, met het vliegtuig heel goed mogelijk en als je goed zoekt niet te duur. De helft van de tijd die hij in Nederland is om te werken kan hij gewoon in ons eigen huis wonen. Ik ga dan in Frankrijk de mogelijkheden onderzoeken van een zaak in Carcassonne, zodat Jo na verloop van tijd kan afbouwen in Nederland. Of we gaan uiteindelijk iets heel anders doen, wie weet, we leven vandaag, weet u nog?  We willen na de zomer, aan het begin van het nieuwe schooljaar over zijn, zodat de meiden gelijk naar school kunnen.  Gelukkig neem ik nog steeds Franse les, en Joëlle heeft zelf aangegeven de draad ook weer te willen oppakken, geweldig. De kids zijn enthousiast, ook Joëlle, wat een pak van ons hart is, 13 jarigen kunnen heel eigen meningen hebben tenslotte. Ik heb telefoonnummers gekregen van verschillende mensen die er wonen en die ons kunnen helpen met scholen e.d, heel erg fijn, op afstand is dat toch wat moeilijker. We hopen in juli, als we twee weken in de Languedoc zijn, alle eindjes vast te kunnen breien zodat we half augustus over kunnen. Ik kan haast niet wachten.

Fuck it, we gaan gewoon!!!!

Hé, pssst, is daar iemand??

Want ik ben er weer, en wel met groot nieuws;
We gaan het toch weer proberen, het emigreren!


Hou het blog in de gaten en dan weet je snel wat er allemaal is gebeurd en gaat gebeuren, tot gauw!!

"Als je een ideaal opgeeft

omdat het onbereikbaar is,

zul je nooit weten

hoe dicht je het had kunnen benaderen."

blog

k heb nog een blog. Echt waar, kijk maar: HIER

Gaan we wel of gaan we niet?

Al een paar dagen loop ik erop te broeden, op dit stukje. Ik ben dit blog ooit begonnen als Frankrijk-emigreren-blog, en wil het ook als dusdanig afsluiten. Voor eventuele geïnteresseerden en andere trouwe lezers. Wij gaan dus niet naar Frankrijk emigreren. Meer dan een jaar zijn we bezig geweest met kijken wat onze mogelijkheden zijn, waarnaartoe en wat te doen. Ik heb veel geleerd, heel veel. Ik riep altijd dat we ons beroep overal ter wereld konden uitvoeren, maar dat is niet zo, het Franse platteland zit echt niet te wachten op tatoeërders. Bijna hadden we ons een hotelletje in de maag laten splitsen, weken we erg veel af van ons originele plannen, ook wat betreft de streek waar we eigenlijk heen wilden. Je wordt meegenomen in je eigen enthousiasme, je droom om op een idyllisch plekje in Frankrijk te vertoeven en je eigen groenten te eten en de zon achter de bergen te zien verdwijnen. Die  mooie plek op het platteland is heel goed haalbaar, als je automonteur, klusser, onderwijzer Frans of bakker van beroep bent,via internet je geld kunt verdienen, een bekende hebt die al een tijdje in het Franse vertoefd, of een lekker pak geld achter de hand hebt. Verder is het handig als je een goed verkoopbaar huis in Nederland hebt, bij voorkeur gekocht in de guldentijd, dan heb je een leuk startkapitaaltje. Ik ben niet bitter geworden, in tegendeel, wel veel realistischer. Ik ben nog steeds verliefd op Frankrijk, droom nog steeds van een huis en werk in het zuiden, maar besef dat zo'n droom verwezenlijken heel wat voeten in de aarde heeft, in ons geval. Ik ben met andere ogen naar Nederland gaan kijken, naar wat we hier hebben, kunnen, achter zouden laten. Ik ben mijn familie meer gaan waarderen, onze tradities gaan respecteren, meer gaan genieten van onze kleine geneugten. Natuurlijk zijn er ook nog de irritaties die mij toen deden beslissen weg te gaan, ik voel me nog steeds ingeblikt, bekeken, beoordeeld, maar geniet dan des te meer van de Franse vakanties die we zoveel mogelijk zullen blijven vieren. Ook een verrijking zijn de Franse lessen die ik nu al een jaar heb, en zal blijven volgen, wat een genot om me verstaanbaar te kunnen maken in de plaatsen waar ik heen ga en ben geweest. Ik ben dankbaar voor de ontmoetingen die ik heb gehad op onze weg naar onze voorgenomen emigratie, de mensen die we hebben gesproken, de plaatsen die we hebben gezien, het kijkje in de keuken van het Franse leven, de tradities, omgangsvormen, eetgewoonten. Er is ooit iemand die heeft gezegd: "het is niet het doel maar de reis " ofzoiets, en zo voel ik het ook. Het was een reis, een mooie, leerzame reis, die eindigde thuis. Gaan we dan helemaal nooit emigreren?  You never know. Never say never. Viva La France.

P.S: vind je het leuk mij te blijven volgen? Dan kun je me voortaan HIER vinden!

Even terugkijken...

Zo, ik kan er weer even tegen....

te koop...

Kreeg ik vorige week gewoon even een mailtje van een hele grote stockfotografie website....(soort on-line bibliotheek voor foto's) dat ze mijn foto's graag in hun collectie willen hebben.....asjemenou....straks wordt ik nog beroemd...of rijk...of allebei....dan kan ik snel naar Frankrijk! nee hoor, zal wel loslopen, maar ik ben wel heel vereerd! Kijk hier maar: Getty Images

Ontmoetingen.

Op het terras....

We zijn alweer een paar dagen terug uit Frankrijk, waar we een heerlijke tijd hebben gehad. We hebben relaxed gedaan, zijn niet echt op huizenjacht geweest, we moesten echt even bijtanken wat rust betreft. We hebben dus heerlijk geluierd, in het zonnetje gewandeld, op het terras uitgebreid ontbeten zoals je dat alleen in Frankrijk kan, met knisperende verse croissants en echte café au lait. Ik ben met camera achter kleine vlindertjes aan gehobbeld op steile en dalende grindpaadjes, met alleen het geluid van krekels en vogeltjes als achtergrondmuziek, en de geur van vers groen in mijn neus. We hebben om 11 uur s'morgens frisse witte wijn gedronken met onze Franse buren, en op een avond gezellig met ze aan tafel gezeten, gesprekken gevoerd in het Frans over politiek, verschillen tussen Nederland en Frankrijk, het verkeer, kinderen en natuurlijk over voedsel. Ik ben mijn lerares Frans zo dankbaar.....Ik kan met trots zeggen: Ik spreek (redelijk) Frans! Er is een wereld voor me opengegaan. Het was en is goed zo.

Le blue de France

Le blue de France, a photo by Madame~El on Flickr.

Le blue de France.

Le blue de France., a photo by Madame~El on Flickr.

Bonjour!

Even een kort berichtje vanuit La Douce France.
Alles goed hier, prachtige omgeving, heerlijk huis en schitterend weer....wat wil een mens nog meer? Dit uitzicht bij het wakker worden. Oui oui. Wat een rot leven heb ik toch. Not.

Heftig.

Soms zijn dingen heftig. Schreef ik een tijdje terug dat ik naar de psychologe moest, wel, nu zit ik al weer een tijdje in de -malle- molen.
Een aantal gesprekken hebben we al gehad, zij en ik, en een aantal malen ben ik aangesloten aan een computer met allerlei draadjes op mijn lijf en handen geplakt, om te registreren/laten zien wat stress met je lijf doet. Da's niet mis. Adem halen moet ik ook. - Ik weet het, dat moeten we allemaal- maar ik moet het anders doen, dat ademhalen. Vanuit mijn buik. Liefst 6 x per minuut., 2 x per dag, 10 minuutjes. Verlaagt mijn hartslag en ontspant. Adem in, adem uit. Het werkt wel! Niks heftigs tot dusver. Maar dan de gesprekken....Waarom denk je zo? Waarom reageer je zus? Wat zou er gebeuren als...? Waar komt dat vandaan, dat gevoel? Tsja, daar denk je niet zo bij na, normaal gezien. Nu moet je wel. Da's heftig. Ze vind me een denker. Ik denk 10 passen vooruit, razendsnel gaan de radertjes in mijn hoofd. En mega gevoelig. Ook dat ben ik. Onzeker, controlefreak, niet makkelijk, te hard voor mezelf en mijn gezin. Klopt allemaal. Daar werken we dus aan. Komt goed, zegt ze. Ik denk het ook.

46

Hooray, 46 Today.

Heureusement!

Het zijn de kleine dingen in het leven die je gelukkig kunnen maken....Voor mij is dat mijn nieuwe koffiezetapparaat, waarmee ik naast mijn favoriete cafe au lait nu ook latte macchiato's, echte cappucino's, esspresso's en vele, vele andere heerlijke, echte koffies kan maken! Weg senseo, die gaat bij de vakantiespullen, en welkom koffiebonen! Deze machine stond al héél lang op ons verlanglijstje, maar ik geef geen 1000 euro uit aan een koffiezetapparaat. Echt niet. Maar we hadden geluk, een kennis werkt bij een groothandel, en had deze tweedehands staan, heeft hem een grote onderhoudsbeurt gegeven en voila! Nu pronkt hij in huize Schuurman, voor een heel zacht prijsje! Je weet niet wat je proeft!
Koffie anyone??

Een jaar geleden

Toen dachtgen we er ZO over. Over emigreren, Frankrijk, rode wijn en beslissingen nemen. En nu? Eigenlijk denken we nog hetzelfde over de meeste dingen, we willen nog steeds graag weg. We hebben alleen de plannen moeten aanpassen, doelen moeten bijstellen, maar de droom, die is er nog steeds.

Inmiddels spreek, schrijf en lees ik heel wat meer Frans dan alleen het bekende "voulez vous coucher avec moi", ik doe het heel goed volgens mijn lerares. Mijn afkeer van rode wijn heb ik geheel overwonnen (grijns), dat gaat er nu in als water, dus kom maar op met die Franse dineetjes! Over 3 weekjes gaan we weer lekker naar Frankrijk, beetje chillen, beetje vide grenier-en,beetje (veel) rondkijken voor een huisje/schuur/krot wat we in eerste instantie als vakantie verblijf willen aanschaffen. Komt die droom toch wat dichterbij....Ik heb er weer heel veel zin in!

tattoo conventie rotterdam.

Ben ff afwezig geweest, maar alles heeft een reden: druk, druk druk! En wel met het voorbereiden van onze deelname aan de tattoo conventie in rotterdam. Twee dagen tatoeëren, mensen kijken, mensen te woord staan, gezelligheid, en mooie kunstwerken bekijken. We zijn helemaal afgedraaid, maar hebben zo ontzettend gelachen, leuke mensen leren kennen, en niet te vergeten: Johann is op tv rijnmond geweest! tadáááááa! Hieronder wat foto's.

Johann in aktie

Nogmaals Chelsey



Dochter Chelsey in aktie



On film!



En ik zei de gek.