In het kader van onze toekomstige emigratie zijn we vandaag begonnen met ons huis "verkoopwaardig"te maken. Geen grote ingrijpende verbouwingen hoor, gewoon uitmesten en sorteren, en hier en daar de wanden en plafonds opfrissen met een nieuw rollertje verf. Witte verf. Jakkes. Ik ben allergisch voor wit, vind het saai, doods en uh, wit. Maar ik dwaal af. Waarom alles witten? Omdat wij in huis een kunstenaar hebben. Een kleintje nog maar, want deze picasso is 5 jaar. En kliedert alles onder als ze de kans krijgt. Met stiften, pennen, verf, nagellak, you name it, zij creëert er de mooiste dingen mee, op de muren. En deuren. Niet op papier, nee, op muren dus. 
Overal in huis laat ze haar sporen na, het liefst op net gesauste muren, kwamen we vorig jaar achter toen we net de hele gang, hal en overloop hadden gedaan. Ik was zo blij met mijn ijsblauwe muren.....1 dag. Toen stond er al weer een alienachtig geval op. Tuurlijk probeer ik op te letten dat er geen stift, pen, potlood, nagellak in haar buurt is, maar ze weet op slinkse wijze toch altijd weer iets te vinden om van mijn muren haar canvas te maken. Tuurlijk wordt ik boos, en krijgt ze straf. Het werkt niet. De drang is te groot. Maar we willen ons huis verkopen, en dus aan de slag vandaag. De kamer van Joelle is gemest en geschilderd, Zoe's kamer is ook weer alienvrij. Ik heb voor de zekerheid foto's gemaakt. Van hoe het eruit hoort te zien. Je weet maar nooit wanneer van Gogh junior weer langskomt.
