Mysterieuze Verdwijningen...

Het is regelmatig raak in huize Schuurman. Mysterieuze Verdwijningen. Zomaar, zonder dat iemand er iets vanaf weet verdwijnt er iets. Iets wat altijd op een vaste plek ligt. Iets wat dagelijks gebruikt wordt. Zomaar weg, ploef, in het niets verdwenen. Het gaat ook om de gekste dingen, kammen, messen of vorken,barbies en barbiekleertjes, belangrijke briefjes met belangrijke telefoonnummers. Maar ook dure dingen, zoals de nintendo ds van Joelle, er zijn er al 2 zoekgeraakt. Frustrerend, want zo'n DS kost geld, en ik zoek dan ook het hele huis af, zelfs op plekken waar zo'n ding onmogelijk kan terecht komen.Ik zoek dus al een jaar. Naar 2 DS-en. Tuurlijk heb ik mijn dochter al aan de tand gevoelt, verhoort, gedreigt en gesmeekt, het mag niet baten. Weg DS-sen. Er zijn ook verdwijningen waar ik intens verdrietig van wordt, en heel boos. Zoals de verdwijning van het nieuwe fietsje van mijn 5 jarige Demi. Vorig jaar voor haar verjaardag gekregen, zo'n leuke roze met paarse. Ze kon er toen nog niet op fietsen dus deze lente maar weer oefenen, en ja hoor! Ze kon los fietsen op haar mooie nieuwe fiets! Ze heeft er 6 dagen van kunnen genieten.....toen was de fiets weg, foetsie, gestolen net buiten onze tuinpoort, toen ze even achter een vriendje aan was gehobbelt om te gaan spelen....Vorig jaar gebeurde hetzelfde met de fiets van Zoe. Heel even onbeheert achter gelaten, ook bij de poort, weg. Ik vind dit zo laag, zo gemeen. Wat gaat er door je hoofd als je het speelgoed van een kind meeneemt? Wat voor een persoon ben je dan? Wat doe je met zo'n buit? Zet je het voor 50 euro op marktplaats? Of geef je het aan je eigen kind? Wat zeg je dan? Kijk eens wat ik voor je heb, een mooie nieuwe fiets, afgepakt van een ander klein kindje? Walgelijk. Demi rijdt nu weer op een ander fietsje. tweedehands, gekregen van oma. Mysterieuze Verdwijningen. Wat doe je er aan.

Werkelijkheid.

Langzaam begint het tot me door te dringen. We gaan naar Frankrijk.We gaan emigreren, verhuizen, het roer omgooien, een ander leven beginnen. Was het eerder nog wat onwerkelijk, een droom, nu is het echt. Het is moeilijk uit te leggen, maar eerst was het een plan, een idee, een misschien. Nu word het werkelijkheid, we zijn bezig met regelen, verkopen, uitzoeken en lijstjes maken. Het voelt raar in mijn buik, spannend en eng en opgewonden tegelijk, zo'n gevoel van ECHT? ja ECHT!! Iedereen weet het nu ook, en de reacties zijn geweldig, zelfs de kassadames bij de Albert heijn spreken me erop aan, leuk! We hebben er zo'n vreselijke zin in, als het kon gingen we volgende week al. Wat staat ons te wachten? Ik weet het niet, maar dat maakt het juist zo leuk, zo spannend. Het kan nog wel even duren, moeten ons huis verkopen, dat is ons belangrijkste ding, maar we kunnen ook verhuren mocht de verkoop te lang duren. De zaak daar hebben we genoeg gegadigden voor, daar voorzie ik geen problemen mee. En dat is belangrijk, want daar moeten we de hele reutemeteut mee financieren. Ik ben zooooo benieuwd hoe het pand er van binnen uitziet, hoeveel er nog van de inboedel van het voormalig hotel er over is. Het lijkt me super er een gezellig chambre d'hotes (bed en breakfast) van te maken, met oude Franse meubeltjes en spulletjes. Leuk ook om weer een tattooshop te starten, op een totaal andere plek dan bij een grote stad. Nog 3 weekjes dan gaan we kijken........

Het-Moet-Niet-Gekker-Worden!

Zo zit je je gek te piekeren hoe je ooit geld bij elkaar moet krijgen voor je dromen, en zo word je met allerlei mogelijkheden om je oren geslagen....Vandaag zijn er 2 verschillende mensen in de shop geweest die in het kader van re-intergratie naar de arbeidsmarkt een eigen bedrijf mogen beginnen met 32.000 euro subsidie van de gemeente. Die mensen zien een tattooshop wel zitten. Sure. Alsof je dat zomaar even kan, tatoeëren, net zo makkelijk als een appeltaart bakken. Toch? Nee dus. Maar eigenlijk kan het me niet schelen, met het aantal tattooshops dat als paddestoelen de grond uit schiet momenteel is het vechten tegen de bierkaai. In al die tijd dat wij dit vak uitoefenen- jawel,VAK- zijn we zo verantwoord mogelijk bezig geweest, hebben alle benodigde hygiëne vergunningen, een intensieve opleiding bij een vakvrouw in Thailand gevolgt, heel veel ervaring opgedaan, altijd volgens de regels gewerkt om de klanten een zo mooi, veilig en vakkundig mogelijke lichaamversiering te kunnen aanbrengen. Ik kan oprecht zeggen dat we heel goed bekend staan in de regio, en zijn daar dan ook erg trots op. Wij moeten voldoen aan zeer strenge wettelijke eisen, en staan daar ook volledig achter. Wat wil ik nu zeggen? Dat het eigenlijk belachelijk is dat een gemeente daar zo laconiek zomaar iedereen in het kader van "als je maar aan het werk gaat" in een tattooshop gaat zetten. Mensen die het als zakkenvullertje gaan uitmelken, mensen die geen enkele affiniteit met het vak hebben, die zelf hun -vaak lelijke-tattoos bij een slechte thuisprikker laten zetten omdat ie zo lekker goedkoop is..logisch...de thuiswerker heeft geen vergunningen, geen omzetbelasting af te dragen, geen 5000 euro kostende sterilisatieapparatuur.....Arme klanten die in deze shops komen, die lopen straks forever met een lelijke tattoo, en als ze geluk hebben krijgen ze er gratis een gezellige ziekte/ ontstekingen bij...Ik wordt hier zo verdrietig van....

Zaterdag 1 mei,dag 1; Reis & Emotie

De reis was lang, maar verliep goed; om half 5 s'morgens reden we weg uit Spijk, en 2 uur later reden we Frankrijk in. Heerlijk rustig op de tolweg, mooie vergezichten, Wist niet dat er zoveel kleuren groen bestonden trouwens, 2x uurtje gestopt voor een picknik.

De laatste 116 km waren heavy, mede door de vermoeidheid, en het feit dat we de snelweg achter ons hadden gelaten en door de bergen reden, heerlijke (not) slingerweggetjes, maar wel zoooo mooi!
Een van de eerste dorpjes waar we doorheen reden was prachtig, oude huisjes, en overal schitterende bloeiende blauwe druiven langs de gevels en in tuintjes.Prachtige oude hekwerken en scharnieren blauwe luiken gezien, het is omdat we moe waren, anders had ik graag gestopt om foto's te maken. Komt nog wel. Eindelijk kwamen we om half 5 Saint Andre de Najac binnen rijden, een heel klein dorpje, waar we doorheen moesten op zoek naar een landweggetje wat ons zou leiden naar het huisje.
Dankzij de goede beschrijving van de eigenaar vonden we na een paar minuten het huisje.

Mijn god. Wat een plek. Ik kon alleen maar met ingehouden adem om me heen kijken, en genieten van het schitterende uitzicht.
Wat een huisje, een plaatje, kan zo in een glossy voor landelijk wonen, grote struiken geurende lila seringen en blauwe druiven om het huisje,een druivenrank slingerend langs het oude schuurtje,de lavendelkleurige luiken die vrolijk afstaken tegen de natuurstenen muren van het huis. Wat een plek....Normaal gesproken ga ik eerst naar binnen bij een vakantiehuis, het interieur checken zeg maar, nu had ik daar geen behoefte aan, de buitenkant en omgeving was zo geweldig dat ik kirrend en onder het slaken van veel ooh"s en aaah's aan het rondrennen was, als een jong hert (ahem)de kleine leistenen trappetjes rondom de tuin op en af.

Ien bracht me terug op aarde, en we gingen het huis in. Weer ging ik uit mijn dak, wauw, wat een huis! Een middeleeuwse open haard, heel groot, houten vloeren, lichte terra gestukte muren. Een grote woonkeuken met giga eettafel, blauwe geruite gordijntjes in plaats van keukenkastjes....trapjes, nisjes, kleine raampjes, werkelijk een plaatje.Van alle luxe voorzien, maar eerlijk gezegd kan me dat niet zo boeien.

Ik weet niet of het de vermoeidheid was,de lange reis met al zijn voorbereidingen, maar ik werd er zwaar emo van, heb effe lekker mijn tranen laten gaan toen ik een stukje van het huis vandaan was gelopen. Daar sta je dan, op een landweggetje in Frankrijk,in de regen, met een orkest van fluitende, tjilpende en kwetterende

vogels en krekels op de achtergrond, met een adembenemend uitzicht op dampende groene beboste heuvels, de zoete geur van seringen in mijn neus. Dit is mijn droom.

Dit is zo mooi. Zo indrukwekkend. Zo vrij. Het werd me even teveel.

De avond verliep rustig en gezellig, relaxed, de kleintjes sliepen snel na een lekker bad. Dèmi riep in de auto al dat ze nooit meer terug naar Nederland wil. Ze vind het hier zo mooi. Rond 11 uur naar bed, waar ik na het korte nachtje na een paar minuten al in coma was.