Onderwijs in La Douce

De opwinding van de beslissing te gaan emigreren is weer een beetje gezakt, en we zijn weer over gegaan tot de orde van de dag. Er moet tenslotte brood op de plank. Over een paar daagjes vliegen we met z´n vijven naar carcassonne, gaan het huis proberen, en een ander huis bekijken in hetzelfde dorp. We hebben via de mail nog een aanbieding gekregen, ten zuiden van Carcassonne, mocht het dorp dus niets zijn dan kunnen we altijd daar nog kijken, keuze genoeg zou ik zo zeggen. Ook de scholen gaan we volgende week een bezoek brengen, erg spannend allemaal, vooral omdat school het enige is waar ik van wakker lig, en dan met name voor dochter Zoë. Zoë is geboren met een aantal serieuze hartafwijkingen, en door schuld van mijn toenmalige huisarts was dat bijna te laat ontdekt, Zoë was er bijna niet meer geweest. Daardoor heeft ze heel erg slecht gelegen, en is er hoogstwaarschijnlijk een lichte hersenbeschadiging opgedaan. Als je ze nu ziet, zie je een leuke, spontane, vrolijke meid, een echte spring in t veld, het gaat lichamelijk heel erg goed met haar, al staat ze wel onder jaarlijkse controle van de cardioloog. Zoë zit hier in nederland op speciaal onderwijs. Ze kan wel leren maar ze heeft gewoon meer tijd nodig om de dingen op te slaan. Haar IQ is aan de lage kant zullen we maar zeggen. Mijn zorgen gaan dus over het feit of het handig is Zoë op de dorpsschool van 16 leerlingen te doen, samen met zusje Dèmi van 7, of toch maar te zoeken naar ander, speciaal onderwijs in Carcassonne, als dat er uberhaupt is...Allemaal belangrijke dingen om te bespreken op de school volgende week. Als het goed is gaat er iemand mee naar de school die vloeiend Frans spreekt, ik vind dit te belangrijk om met mijn steenkolen Frans te doen. Ik twijfel niet aan onze beslissing, maar mijn moederhart maakt zich gewoon wat zorgen, terwijl datzelfde moederhart weet dat het voor de kids een veel gezonder, veiliger en leuker leven gaat worden daar in La Douce. We moeten alleen "even" door de doorstart heen!

Daarom!



uitzicht over Carcassonne, mei 2010.

Vorig jaar in juni zeiden we dat we onze emigratieplannen naar Frankrijk in de ijskast gingen zetten, we gingen niet.  Te veel beren op de weg, te veel onzekerheden, te veel twijfels over hoe, wat, waar.  Nu, 9 maanden later besluiten we toch te gaan. Deze 9 maanden hadden we schijnbaar nodig, om los te laten. Het beheerste ons leven, gedachten, we stonden ermee op, gingen ermee naar bed.  Time out dus.  Toch bleef het verlangen, ooit als de tijd rijp zou zijn.....maar de tijd is eigenlijk nooit rijp. We leven in het hier en nu, vandaag! Er waren signalen; verhalen van andere Frankrijkbloggers, van spreuken en stille hinten die alleen wij waarschijnlijk willen zien. De gesprekken kwamen weer op gang, de verlangens werden weer uitgesproken totdat Johann vorige week de beroemde woorden zei; Fuck it, we gaan gewoon!. Heerlijk zo'n man. We staan er nu relaxter in, in de beslissing, was alles twee jaar geleden nog nieuw en onbekend, inmiddels zijn we een stuk wijzer, hebben zoveel meer info waar we al dan niet onze voordeel mee kunnen doen. De beren op de weg zijn nu hobbels; laten we die gewoon één voor één nemen. We gaan naar de Languedoc, de streek die ons het meest aanspreekt. We gaan in een straal van 30 km rond Carcassonne wonen, het eerste jaar gaan we een huis huren. Zo duur is dat niet daar, als je je maar een beetje flexibel opstelt. We zijn inmiddels in onderhandeling over een huis. We gaan ons eigen huis hier niet verkopen, de markt is te slecht. Ook de zaak houden we aan, Johann gaat pendelen tussen Carcassonne en Rotterdam, met het vliegtuig heel goed mogelijk en als je goed zoekt niet te duur. De helft van de tijd die hij in Nederland is om te werken kan hij gewoon in ons eigen huis wonen. Ik ga dan in Frankrijk de mogelijkheden onderzoeken van een zaak in Carcassonne, zodat Jo na verloop van tijd kan afbouwen in Nederland. Of we gaan uiteindelijk iets heel anders doen, wie weet, we leven vandaag, weet u nog?  We willen na de zomer, aan het begin van het nieuwe schooljaar over zijn, zodat de meiden gelijk naar school kunnen.  Gelukkig neem ik nog steeds Franse les, en Joëlle heeft zelf aangegeven de draad ook weer te willen oppakken, geweldig. De kids zijn enthousiast, ook Joëlle, wat een pak van ons hart is, 13 jarigen kunnen heel eigen meningen hebben tenslotte. Ik heb telefoonnummers gekregen van verschillende mensen die er wonen en die ons kunnen helpen met scholen e.d, heel erg fijn, op afstand is dat toch wat moeilijker. We hopen in juli, als we twee weken in de Languedoc zijn, alle eindjes vast te kunnen breien zodat we half augustus over kunnen. Ik kan haast niet wachten.

Fuck it, we gaan gewoon!!!!

Ongeduld....

Ik wil weg. Ik wil echt weg. Naar Frankrijk ja. Ik dacht, "Als de lente hier begint denk ik er misschien anders over, dan gaat HET GEVOEL wel weg...."Nou, dus niet. De krokusjes steken hun kopje op in de voortuin, s'morgens wakker worden en het is licht buiten, s'avonds geen lamp aan boven de eettafel, het begint er zowaar op te lijken....maar toch....IK WIL WEHEG!! Ik ben op zoek naar een verblijfadres voor de meivakantie, liefst bij ge-emigreerde nederlanders ( die snappen wat we bedoelen denk ik), in de Haute Garonne,of Tarn, zodat we naar een huis kunnen gaan kijken, en in Toulouse wat tattooshops kunnen bezoeken. Ook ben ik begonnen met een to-do lijst wat betreft ons huis hier, er liggen nog aardig wat klussen en klusjes te wachten, en ik dacht als we die klusjes nou doen, dan is ons huis meer waard als we het gaan verkopen, en gaan we niet verkopen, dan zijn de klusjes toch maar mooi gedaan! Het is een begin....maar ik ben ongeduldig.....

Waarom emigreren?

Al jaren roepen we het....we gaan ooit weg. Weg uit Nederland. Waarom, hhmm, tsja, omdat we het ingeblikte gevoel zo zat zijn, het irritante gegluur naar binnen als er langs het raam gelopen wordt, (yep, guilty, ook ik doe er aan mee als ik de kans krijg!), het bij-de-overburen-op-het-bord-het-avondeten-kunnen-zien-liggen-vanuit-mijn-bankstel gevoel. Dat is natuurlijk niet de enige reden, kom op, dan zou ik in Nederland ook wel een stulpje aan een modderig afgelegen weggetje kunnen vinden. Waarom dan nog? Omdat het gras elders groener is, echt waar. Er zijn elders heuvels, glooiende heuvels, en beekjes, en dorpsmarktjes met allerlei zelfgemaakte lekkernijen, en een vreemde, spannende, moeilijk taal, en andere huizen, anders eten, andere tradities en andere mensen. Ik verlang naar avontuur. Naar anders. Naar ruimte, naar vrijheid van bewegen.Naief? Yep, zeker weten. Ik weet dat het daar ook regent, dat je daar ook zonder geld kan komen te zitten, ziek kunt worden of ruzie met je buren kunt krijgen. Maar dan nog stroomt dat beekje, zijn de mensen anders, is het eten anders.....etc...

Ik heb fries bloed, was ooit hoogblond,( inmiddels meer grijs denk ik, ik verf al zoooolang) groene ogen en een stevig hollands figuur,kortom hollandser dan ik bestaat niet, en toch heb ik altijd het gevoel gehad dat ik hier niet hoor. Wij eten bijvoorbeeld bijna nooit hollandse pot, maar liever rijst, pasta, surinaams, mexicaans, pittig, indische vleesprutjes met zoetzure komkommertjes, etc..you get the idea. Alhoewel een lekkere zuurkoolstamp er op zijn tijd ook wel in gaat hoor! Ik dwaal af...Eigenlijk wat ik wil zeggen is dat er vele redenen zijn om te gaan, en er zijn steeds minder redenen het niet te doen.....

Waarom niet?

Omdat ik afgelopen oktober een hartinfarct heb gehad,gelukkig zonder veel restschade, de cardio heeft gezegd dat ik pas over een jaar terug hoef te komen. Ook Zoe is hartpatientje, zij heeft als baby een zeer grote operatie gehad, en hoeft nu nog maar 1 keer in de 2 jaar naar de kindercardio, het gaat geweldig met haar. Wel heeft ze door deze afwijkingen een achterstand in haar ontwikkeling, ze leert langzaam en komt vaak dromerig en naief over, ze volgt dan ook speciaal onderwijs, hoe gaat ze het redden met de taal en op school in Frankrijk? Dit houdt me wel bezig, samen met de vraag hoe het er medisch aan toe gaat daar....ik bedoel, ik weet dat het geen ontwikkelingsland is, maar toch....

Ook laat ik 4 van mijn 7 kids achter, en kleinkids.....en ouders en vrienden...okee okee het is niet het einde van de wereld, en we zorgen dat we genoeg plek hebben zodat we de hele bups kunnen laten overkomen, gezellig, en er bestaat internet en webcams en skype en wij kunnen altijd heen en weer.....maar toch.....Ook geven we een hoop zekerheid op. Ik bedoel, we zijn zeker niet rijk, maar hebben het redelijk goed, de shop draait lekker, we hebben een goede naam, we hebben een leuk koophuis,de kids doen het fijn op school, alles knus en cozy.Wat staat ons daar te wachten? Geen idee....en dat trekt eigenlijk stiekem dan weer...avontuur! of onverantwoord? Dat dachten sommigen ook toen Johann zijn baan opgaf om een tattoo carriere te starten...en voila(da's frans!) I rest my case...PPpffff moeilijk allemaal!