Daarom!



uitzicht over Carcassonne, mei 2010.

Vorig jaar in juni zeiden we dat we onze emigratieplannen naar Frankrijk in de ijskast gingen zetten, we gingen niet.  Te veel beren op de weg, te veel onzekerheden, te veel twijfels over hoe, wat, waar.  Nu, 9 maanden later besluiten we toch te gaan. Deze 9 maanden hadden we schijnbaar nodig, om los te laten. Het beheerste ons leven, gedachten, we stonden ermee op, gingen ermee naar bed.  Time out dus.  Toch bleef het verlangen, ooit als de tijd rijp zou zijn.....maar de tijd is eigenlijk nooit rijp. We leven in het hier en nu, vandaag! Er waren signalen; verhalen van andere Frankrijkbloggers, van spreuken en stille hinten die alleen wij waarschijnlijk willen zien. De gesprekken kwamen weer op gang, de verlangens werden weer uitgesproken totdat Johann vorige week de beroemde woorden zei; Fuck it, we gaan gewoon!. Heerlijk zo'n man. We staan er nu relaxter in, in de beslissing, was alles twee jaar geleden nog nieuw en onbekend, inmiddels zijn we een stuk wijzer, hebben zoveel meer info waar we al dan niet onze voordeel mee kunnen doen. De beren op de weg zijn nu hobbels; laten we die gewoon één voor één nemen. We gaan naar de Languedoc, de streek die ons het meest aanspreekt. We gaan in een straal van 30 km rond Carcassonne wonen, het eerste jaar gaan we een huis huren. Zo duur is dat niet daar, als je je maar een beetje flexibel opstelt. We zijn inmiddels in onderhandeling over een huis. We gaan ons eigen huis hier niet verkopen, de markt is te slecht. Ook de zaak houden we aan, Johann gaat pendelen tussen Carcassonne en Rotterdam, met het vliegtuig heel goed mogelijk en als je goed zoekt niet te duur. De helft van de tijd die hij in Nederland is om te werken kan hij gewoon in ons eigen huis wonen. Ik ga dan in Frankrijk de mogelijkheden onderzoeken van een zaak in Carcassonne, zodat Jo na verloop van tijd kan afbouwen in Nederland. Of we gaan uiteindelijk iets heel anders doen, wie weet, we leven vandaag, weet u nog?  We willen na de zomer, aan het begin van het nieuwe schooljaar over zijn, zodat de meiden gelijk naar school kunnen.  Gelukkig neem ik nog steeds Franse les, en Joëlle heeft zelf aangegeven de draad ook weer te willen oppakken, geweldig. De kids zijn enthousiast, ook Joëlle, wat een pak van ons hart is, 13 jarigen kunnen heel eigen meningen hebben tenslotte. Ik heb telefoonnummers gekregen van verschillende mensen die er wonen en die ons kunnen helpen met scholen e.d, heel erg fijn, op afstand is dat toch wat moeilijker. We hopen in juli, als we twee weken in de Languedoc zijn, alle eindjes vast te kunnen breien zodat we half augustus over kunnen. Ik kan haast niet wachten.

Fuck it, we gaan gewoon!!!!

Ontmoetingen.

Op het terras....

We zijn alweer een paar dagen terug uit Frankrijk, waar we een heerlijke tijd hebben gehad. We hebben relaxed gedaan, zijn niet echt op huizenjacht geweest, we moesten echt even bijtanken wat rust betreft. We hebben dus heerlijk geluierd, in het zonnetje gewandeld, op het terras uitgebreid ontbeten zoals je dat alleen in Frankrijk kan, met knisperende verse croissants en echte café au lait. Ik ben met camera achter kleine vlindertjes aan gehobbeld op steile en dalende grindpaadjes, met alleen het geluid van krekels en vogeltjes als achtergrondmuziek, en de geur van vers groen in mijn neus. We hebben om 11 uur s'morgens frisse witte wijn gedronken met onze Franse buren, en op een avond gezellig met ze aan tafel gezeten, gesprekken gevoerd in het Frans over politiek, verschillen tussen Nederland en Frankrijk, het verkeer, kinderen en natuurlijk over voedsel. Ik ben mijn lerares Frans zo dankbaar.....Ik kan met trots zeggen: Ik spreek (redelijk) Frans! Er is een wereld voor me opengegaan. Het was en is goed zo.

Bonjour!

Even een kort berichtje vanuit La Douce France.
Alles goed hier, prachtige omgeving, heerlijk huis en schitterend weer....wat wil een mens nog meer? Dit uitzicht bij het wakker worden. Oui oui. Wat een rot leven heb ik toch. Not.

Een jaar geleden

Toen dachtgen we er ZO over. Over emigreren, Frankrijk, rode wijn en beslissingen nemen. En nu? Eigenlijk denken we nog hetzelfde over de meeste dingen, we willen nog steeds graag weg. We hebben alleen de plannen moeten aanpassen, doelen moeten bijstellen, maar de droom, die is er nog steeds.

Inmiddels spreek, schrijf en lees ik heel wat meer Frans dan alleen het bekende "voulez vous coucher avec moi", ik doe het heel goed volgens mijn lerares. Mijn afkeer van rode wijn heb ik geheel overwonnen (grijns), dat gaat er nu in als water, dus kom maar op met die Franse dineetjes! Over 3 weekjes gaan we weer lekker naar Frankrijk, beetje chillen, beetje vide grenier-en,beetje (veel) rondkijken voor een huisje/schuur/krot wat we in eerste instantie als vakantie verblijf willen aanschaffen. Komt die droom toch wat dichterbij....Ik heb er weer heel veel zin in!

Dag 7, vrijdag rustdag & zon!

Ondanks onze plannen op bezoek te gaan bij lieve mensen die ons daartoe uitgenodigd hadden als we in Frankrijk waren,hebben we dat helaas niet meer kunnen doen.(sorry Resi) Er is zoveel tijd gaan zitten in het rondrijden, we hadden heel naïef geen rekening gehouden met het feit dat er erg veel door bergwegen gereden moest worden, en dat die kilometers langer duren dan via de snelweg rijden.Vandaag wilde Johann een rustdag, logisch aangezien hij morgen weer een hele ruk moet rijden.De weergoden waren ons gunstig gezind, al bij het wakker worden piepte de zon vanachter de berg de slaapkamer in, zalig. Buiten koffie gedronken en ontbeten, en me laten doorwarmen, de kou van de afgelopen dagen was tot in mijn botten gaan zitten.
Gisterenavond zaten we op de bank, gewikkeld in dekens, met onze voeten bij een petroleumkacheltje, heel knus, dat wel.Maar vandaag dus de zon! De kids spelen de hele dag in de wat hoger gelegen hooischuur, en ik lig met mijn dikke luie gat in een stoel, in bikini, luisterend naar zoemende bijtjes en vliegende vliegjes. Af en toe zie ik in een hoekje van mijn ogen een mooie vlinder in de vlinderstruik, en grijp dan mijn camera die standaard binnen handbereik ligt, om deze fladderende schoonheden te vereeuwigen.

Genieten met een hoofdletter G. We doen even een wasje tussendoor, bakken pannenkoeken-beloofd is beloofd- en wandelen even het bospaadje af.
Maken een praatje met passerende buurtjes, schieten nog meer plaatjes.s'avonds barbeque-en we nog maar eens, hadden nog een berg vlees in de vriezer, lekker met sla en patatjes.Dan moet er ingepakt worden, ik schuif het zo lang mogelijk voor me uit, ik wil niet weg, ik wil hier blijven.

Markt & groene drab op je bord. 6e dag.

Vandaag gaan we naar de markt in Villefranche de rouergue, en nog wat rondtoeren. Na een poosje zoeken een plek voor de auto gevonden en het centrum ingelopen, waar slingerend door de straatjes de markt zich verspreidde. Leuk leuk, net als supermarkten vind ik markten ook geweldig, ( alles wat maar met eten te maken heeft, gna gna)de kleuren, de geuren, het aanbod, een feest voor mijn ogen en neus.

Het is een erg leuke en toch nog vrij grote markt, met in mijn ogen,honderdduizend lekkernijen.Kraampjes met kazen, met kruiden,olijven,ingemaakte citroenen, plantjes, groenten, kleding, aardewerk, bloemen, you name it, they have it. Zelfs een kraam met grote pannen paella, verschillende soorten met prachtige oranje en gele kleuren

.Mijn camera bleef klikken.Lekkere schapenkaas gekocht,olijven en ingemaakte citroenen, lang houdbaar en lekker in Marokkaanse gerechten.Mmmmm!

Ook nog even naar binnen gewandeld in de oude kerk van Villefranche de rouergue, schitterend met zijn gotische gewelven en prachtige gekleurde glas in lood ramen, ik verbaas me er altijd weer over hoe ze zulke gebouwen konden bouwen zoveel eeuwen geleden, heel indrukwekkend.Natuurlijk even een kaarsje gebrand voor zij die helaas niet meer bij ons zijn, ik ben niet gelovig, maar dat kaarsje hoort vind ik, even stilstaan, even denken, even herinneren.

Nog rondgetoerd,oude verlaten boerderijen bekeken, foto's gemaakt.

Ineke wilde ons op pannenkoeken trakteren vandaag, maar het pannenkoekenhuis waar we middels een bord langs de weg naartoe gereden waren zag er verlaten uit.Dichte luiken, een lege parking, dat ging hem niet worden. De kids belooft dat we de volgende dag zelf pannenkoeken gingen bakken, en doorgereden naar Saint Andre, om daar in het plaatselijk eethuis een lokaal vorkje te gaan prikken.Alleen menu van de dag werd er geserveert,plaatselijke keuken, prima, ik houd wel van een verassing.Vooraf een soepie, pompoen of wortel, was me niet helemaal duidelijk, maar wel erg lekker. Voorgerecht een heerlijke tartine van ei met spekjes en ham, op een bedje van verse slablaadjes met zalige balsamico dressing. Het hoofdgerecht was een verhaal op zich; voor de kleintjes hadden we macaroni met worst, voor onszelf saucise (worst) volgens het menu.De ober bracht het eten voor Jo en mij binnen, een wit bord met een worst en een plakkaat groene drab erop, daarna bracht hij het eten van de kids, macaroni met worst dus. Ineke helemaal in paniek bij de aanblik van onze borden en stamelde verschrikt: "dat moet ik niet"! met afgrijzen op haar gezicht wijzend op de groene drab op mijn bord, "dat eet ik ECHT niet!"

De ober werd aan zijn jasje getrokken en het derde bord macaroni was een feit.Met smaak heb ik mijn bord groene linzen, (want dat was de drab) opgegeten, het was echt erg lekker, en Ien had spijt van haar ommezwaai, de macaroni was keihard en had geen enkele smaak...echt waar, ik heb het geproefd!We hebben er hard om kunnen lachen, en het toetje was ook gewoon erg lekker, een soort gebak met room.Een geslaagde afsluiting van weer een lange en leuke dag.

Zaterdag 1 mei,dag 1; Reis & Emotie

De reis was lang, maar verliep goed; om half 5 s'morgens reden we weg uit Spijk, en 2 uur later reden we Frankrijk in. Heerlijk rustig op de tolweg, mooie vergezichten, Wist niet dat er zoveel kleuren groen bestonden trouwens, 2x uurtje gestopt voor een picknik.

De laatste 116 km waren heavy, mede door de vermoeidheid, en het feit dat we de snelweg achter ons hadden gelaten en door de bergen reden, heerlijke (not) slingerweggetjes, maar wel zoooo mooi!
Een van de eerste dorpjes waar we doorheen reden was prachtig, oude huisjes, en overal schitterende bloeiende blauwe druiven langs de gevels en in tuintjes.Prachtige oude hekwerken en scharnieren blauwe luiken gezien, het is omdat we moe waren, anders had ik graag gestopt om foto's te maken. Komt nog wel. Eindelijk kwamen we om half 5 Saint Andre de Najac binnen rijden, een heel klein dorpje, waar we doorheen moesten op zoek naar een landweggetje wat ons zou leiden naar het huisje.
Dankzij de goede beschrijving van de eigenaar vonden we na een paar minuten het huisje.

Mijn god. Wat een plek. Ik kon alleen maar met ingehouden adem om me heen kijken, en genieten van het schitterende uitzicht.
Wat een huisje, een plaatje, kan zo in een glossy voor landelijk wonen, grote struiken geurende lila seringen en blauwe druiven om het huisje,een druivenrank slingerend langs het oude schuurtje,de lavendelkleurige luiken die vrolijk afstaken tegen de natuurstenen muren van het huis. Wat een plek....Normaal gesproken ga ik eerst naar binnen bij een vakantiehuis, het interieur checken zeg maar, nu had ik daar geen behoefte aan, de buitenkant en omgeving was zo geweldig dat ik kirrend en onder het slaken van veel ooh"s en aaah's aan het rondrennen was, als een jong hert (ahem)de kleine leistenen trappetjes rondom de tuin op en af.

Ien bracht me terug op aarde, en we gingen het huis in. Weer ging ik uit mijn dak, wauw, wat een huis! Een middeleeuwse open haard, heel groot, houten vloeren, lichte terra gestukte muren. Een grote woonkeuken met giga eettafel, blauwe geruite gordijntjes in plaats van keukenkastjes....trapjes, nisjes, kleine raampjes, werkelijk een plaatje.Van alle luxe voorzien, maar eerlijk gezegd kan me dat niet zo boeien.

Ik weet niet of het de vermoeidheid was,de lange reis met al zijn voorbereidingen, maar ik werd er zwaar emo van, heb effe lekker mijn tranen laten gaan toen ik een stukje van het huis vandaan was gelopen. Daar sta je dan, op een landweggetje in Frankrijk,in de regen, met een orkest van fluitende, tjilpende en kwetterende

vogels en krekels op de achtergrond, met een adembenemend uitzicht op dampende groene beboste heuvels, de zoete geur van seringen in mijn neus. Dit is mijn droom.

Dit is zo mooi. Zo indrukwekkend. Zo vrij. Het werd me even teveel.

De avond verliep rustig en gezellig, relaxed, de kleintjes sliepen snel na een lekker bad. Dèmi riep in de auto al dat ze nooit meer terug naar Nederland wil. Ze vind het hier zo mooi. Rond 11 uur naar bed, waar ik na het korte nachtje na een paar minuten al in coma was.

Cafe au lait.

Wat was mijn allereerste Frankrijk ervaring? Dat moet zo'n 22 jaar geleden zijn geweest, ik was toen getrouwd met mijn ex. Hij werkte als super-cargo, een baan in de scheepvaart waarbij hij verantwoordelijk was voor het inplannen van ladingen op hele grote vrachtschepen. Soms moest hij meevaren, en ik mocht ook eens mee. Het was geen lange vaart, het schip voer van Antwerpen naar Le Havre, en we reden met de auto dan weer terug naar Nederland. Voor mij een heel avontuur, want ik was nog nooit in Frankrijk geweest. Het schip heette de Amalfi, en was een Italiaans vrachtschip, met dus alleen maar Italiaanse bemanning. Als enige vrouw (meisje eigenlijk) aan boord toch wel vreemd, ook al omdat ik vroeger gruwelijk verlegen was, en heel erg onzeker. Ik mocht mee-eten aan de kapiteinstafel, en kreeg de meest exclusieve heerlijke Italiaanse gerechten voorgeschoteld, zalig, behalve die ene keer dat er inktvis werd geserveerd....het zag er heerlijk uit, maar toen ik ging eten....echt smerig, en ik durfde niets te zeggen...heb dus ook nooit geen inktvis meer gegeten....Enfin, het was een hele mooie maar erg vroege ochtend in de zomer toen we aanmeerde in Le Havre, en van daaruit vervolgde we onze reis per auto. Mijn ex was wel het type van de mooie routes, en niet van de snelweg, dus was de omgeving geweldig om doorheen te rijden, en ik genoot dan ook van al dat moois. Na een tijdje krijg je dan toch wel trek in een bak koffie, en we zagen een soort restaurantje langs de weg, waar we besloten te stoppen. Het was er oud, klein en een beetje donker, maar kraakhelder, en een stevige vrouw, klein en met het donkere haar in een knot strak in haar nek en gekleed in een zwart truitje en zwarte kokerrok verwelkomde ons met een nieuwsgierig " Bonjour". Ik zweer het, het leek alsof ze zo was weggelopen uit een oude Franse speelfilm, zo had ik in mijn fantasie altijd gedacht dat Franse vrouwen eruit zagen! We bestelden koffie en ik denk croissants, en ik kreeg een grote -in mijn ogen- soepkom vol met heerlijke cafe au lait. Ik weet niet of het de mooie zomermorgen, de koffie, of de Franse vrouw was, maar ik werd op slag verliefd op Frankrijk....en drink nog steeds cafe au lait!

Wat ga ik missen?

Wat denk ik te gaan missen als ik in Frankrijk woon? Misschien leuk om nu een lijstje te maken en dan terug te kijken over een jaar ofzo, als ik er woon. Wie weet zeg ik dan: " Jeetje, belachelijk, dat ik dat dacht te missen!" Of mis ik de dingen van nu dan inderdaad, we zullen zien.

* Mijn familie. Da's duidelijk. Vooral het even komen aanwaaien voor een bakkie, of effe samen het dorp in, of het af en toe lekker koken en eten met z'n allen. Mijn kleinkinderen die ik dan niet zomaar even kan zien. Mijn ouders in zeeland. Gelukkig zijn die lekker reislustig, en nog jong en fit.

* Vrienden. Die heb ik niet zoveel, maar 1 echte beste vriendin,Ineke, en die mag gewoon mee als ze wil, da's dus ook duidelijk.

* Mijn favoriete toko. Ik ben een echte rijstvreter, hoe heter en gekruider, hoe beter, dus ik hoop dat ik die producten ook in Frankrijk kan vinden, ja, ik denk dat ik dat wel zou missen. ( Lust overigens ook graag couscous en pasta's, dus omkomen van de honger zal ik niet!) Denk wel dat ik in eerste instantie zakken thaise jasmijn rijst en literpotten sambal mee zal zuilen. Plaats genoeg in de koffer, ik eet geen pindakaas of stroopwafels, dus dat scheelt weer. Ik kijk er wel naar uit om de Franse keuken te gaan ontdekken.

* De shop. De mensen in en rond onze shop, de lol, de verhalen, de tattoos. Zal in Frankrijk op den duur ook wel leuk zijn, maar voordat je de taal machtig bent en daar ook echt de verhalen en grapjes begrijpt....dat duurt dan weer even. Ook de gezelligheid van ons straatje, de andere winkeliers waar je lekker even gezamelijk kunt klagen over de gemeente, de belasting, het weer, of juist het feit dat de zon zo lekker schijnt.

* Het gemak van de taal kennen. Kijk, ik weet dat dit tijdelijk is, maar iets simpels als een pondje gehakt bestellen, daar hoef ik nu niet over na te denken, dat wordt straks natuurlijk wel even anders, hoe goed ik me ook voorbereid. Toch vind ik dat juist ook wel erg leuk, met handen en voeten proberen iets voorelkaar te krijgen, en dan heel trots zijn als het lukt.

* Tot mijn schrik kan ik niets anders meer bedenken...hoe hard ik ook probeer....erg he? Iemand nog suggesties??

Er schiet me toch nog wat te binnen....volkorenbrood! Nu kennen ze in Frankrijk geen echte broodmaaltijd, dus pas ik me maar aan, geen probleem!

Ongeduld....

Ik wil weg. Ik wil echt weg. Naar Frankrijk ja. Ik dacht, "Als de lente hier begint denk ik er misschien anders over, dan gaat HET GEVOEL wel weg...."Nou, dus niet. De krokusjes steken hun kopje op in de voortuin, s'morgens wakker worden en het is licht buiten, s'avonds geen lamp aan boven de eettafel, het begint er zowaar op te lijken....maar toch....IK WIL WEHEG!! Ik ben op zoek naar een verblijfadres voor de meivakantie, liefst bij ge-emigreerde nederlanders ( die snappen wat we bedoelen denk ik), in de Haute Garonne,of Tarn, zodat we naar een huis kunnen gaan kijken, en in Toulouse wat tattooshops kunnen bezoeken. Ook ben ik begonnen met een to-do lijst wat betreft ons huis hier, er liggen nog aardig wat klussen en klusjes te wachten, en ik dacht als we die klusjes nou doen, dan is ons huis meer waard als we het gaan verkopen, en gaan we niet verkopen, dan zijn de klusjes toch maar mooi gedaan! Het is een begin....maar ik ben ongeduldig.....

Ik vertrek!

Nee,niet gelijk schrikken, ik vertrek nog niet, maar vanmorgen al kreeg ik telefoon van Floor van het tros T.V. programma " ik vertrek", snelle reactie, we waren gisteren op de beurs pas gevraagd! Wauw, wel heel cool! Afgesproken is dat zodra we een vertrekdatum hebben, ik dat doorgeef, en dan gaan ze ons hoogstwaarschijnlijk volgen met een cameraploeg! Spannend!! Worden we beroemd in heel Nederland, alleen wonen we hier dan niet meer...nou ja, kan niet alles hebben...lol

Ik vertrek

Waarom emigreren?

Al jaren roepen we het....we gaan ooit weg. Weg uit Nederland. Waarom, hhmm, tsja, omdat we het ingeblikte gevoel zo zat zijn, het irritante gegluur naar binnen als er langs het raam gelopen wordt, (yep, guilty, ook ik doe er aan mee als ik de kans krijg!), het bij-de-overburen-op-het-bord-het-avondeten-kunnen-zien-liggen-vanuit-mijn-bankstel gevoel. Dat is natuurlijk niet de enige reden, kom op, dan zou ik in Nederland ook wel een stulpje aan een modderig afgelegen weggetje kunnen vinden. Waarom dan nog? Omdat het gras elders groener is, echt waar. Er zijn elders heuvels, glooiende heuvels, en beekjes, en dorpsmarktjes met allerlei zelfgemaakte lekkernijen, en een vreemde, spannende, moeilijk taal, en andere huizen, anders eten, andere tradities en andere mensen. Ik verlang naar avontuur. Naar anders. Naar ruimte, naar vrijheid van bewegen.Naief? Yep, zeker weten. Ik weet dat het daar ook regent, dat je daar ook zonder geld kan komen te zitten, ziek kunt worden of ruzie met je buren kunt krijgen. Maar dan nog stroomt dat beekje, zijn de mensen anders, is het eten anders.....etc...

Ik heb fries bloed, was ooit hoogblond,( inmiddels meer grijs denk ik, ik verf al zoooolang) groene ogen en een stevig hollands figuur,kortom hollandser dan ik bestaat niet, en toch heb ik altijd het gevoel gehad dat ik hier niet hoor. Wij eten bijvoorbeeld bijna nooit hollandse pot, maar liever rijst, pasta, surinaams, mexicaans, pittig, indische vleesprutjes met zoetzure komkommertjes, etc..you get the idea. Alhoewel een lekkere zuurkoolstamp er op zijn tijd ook wel in gaat hoor! Ik dwaal af...Eigenlijk wat ik wil zeggen is dat er vele redenen zijn om te gaan, en er zijn steeds minder redenen het niet te doen.....

Waarom niet?

Omdat ik afgelopen oktober een hartinfarct heb gehad,gelukkig zonder veel restschade, de cardio heeft gezegd dat ik pas over een jaar terug hoef te komen. Ook Zoe is hartpatientje, zij heeft als baby een zeer grote operatie gehad, en hoeft nu nog maar 1 keer in de 2 jaar naar de kindercardio, het gaat geweldig met haar. Wel heeft ze door deze afwijkingen een achterstand in haar ontwikkeling, ze leert langzaam en komt vaak dromerig en naief over, ze volgt dan ook speciaal onderwijs, hoe gaat ze het redden met de taal en op school in Frankrijk? Dit houdt me wel bezig, samen met de vraag hoe het er medisch aan toe gaat daar....ik bedoel, ik weet dat het geen ontwikkelingsland is, maar toch....

Ook laat ik 4 van mijn 7 kids achter, en kleinkids.....en ouders en vrienden...okee okee het is niet het einde van de wereld, en we zorgen dat we genoeg plek hebben zodat we de hele bups kunnen laten overkomen, gezellig, en er bestaat internet en webcams en skype en wij kunnen altijd heen en weer.....maar toch.....Ook geven we een hoop zekerheid op. Ik bedoel, we zijn zeker niet rijk, maar hebben het redelijk goed, de shop draait lekker, we hebben een goede naam, we hebben een leuk koophuis,de kids doen het fijn op school, alles knus en cozy.Wat staat ons daar te wachten? Geen idee....en dat trekt eigenlijk stiekem dan weer...avontuur! of onverantwoord? Dat dachten sommigen ook toen Johann zijn baan opgaf om een tattoo carriere te starten...en voila(da's frans!) I rest my case...PPpffff moeilijk allemaal!